ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ। ਪੀਲਾ ਹੋਇਆ ਪਿਐਂ। ਕੋਈ ਦਵਾਈ ਬੂਟੀ ਲੈ ਭਾਈ। ਨਤਾਸ਼ਾ ਦਸਦੀ ਹੈ- ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਮੈਂ ਅਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਤਾਸਕੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰਖਿਆ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਲੇਖ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗਾ। ਅਜੇ ਪਹਿਲੇ ਪੰਨੇ ਉਪਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰ ਉਪਰ ਜਬਰਦਸਤ ਵਾਰ ਹੋਇਆ। ਜੇਕਸਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਰਵ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ ਕੁਹਾੜੀ ਖੋਪੜੀ ਵਿਚ ਮਾਰੀ।

ਤਾਸਕੀ ਨੇ ਉਚੀ ਦਰਦਨਾਕ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਖਲੇ ਗਿਆ। ਜੋ ਜੋ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਕਿਤਾਬਾਂ, ਪੇਪਰ-ਵੇਟ, ਦਵਾਤ, ਟੈਲੀਫੋਨ ਚੁਕ ਚੁਕ ਕਾਤਲ ਦੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਤਲ ਉਪਰ ਝਪਟਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਬੁੜਕਾ ਵੱਢਿਆ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕੁਹਾੜੀ ਖੋਹ ਲਈ। ਕਾਤਲ ਇੰਨਾ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਕਿ ਦੂਜਾ ਵਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਛੁਰਾ ਘਪਿਆ ਨਾ ਰਿਵਾਲਵਰ ਵਿਚੋਂ ਗੋਲੀ ਚਲਾਈ। ਜਦੋਂ ਤਾਸਕੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਗਿਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਕਈ ਕਦਮ ਪਿਛੇ ਹਟਿਆ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕਦਮਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡਿਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜ਼ਖਮੀ ਚੀਤੇ ਵਾਂਗ ਲੜਿਆ। ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਨਤਾਲੀਆ ਅਤੇ ਗਾਰਦ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ ਤੇ ਗਾਰਦਾਂ ਨੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦੇ ਬੱਟ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਕਾਤਲ ਚੀਕਿਆ ਤਾਂ ਤਾਸਕੀ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮਾਰੋ ਨਾ। ਮਾਰੋ ਨਾ ਇਹਨੂੰ। ਇਸ ਤੋਂ ਪੁਛ-ਗਿੱਛ ਕਰੋ।

ਨਤਾਸ਼ਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ- ਖੋਪੜੀ ਫੁਟੀ ਪਈ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਜਖ਼ਮ ਸੀ। ਕੀ ਹੋਇਆ ? ਕੀ ਹੋਇਆ ਤਾਸਕੀ ? ਉਸ ਨੇ ਗਲ ਦੁਆਲੇ ਬਾਹਾ ਵਲ ਲਈਆਂ। ਤਾਸਕੀ ਨੇ ਕਿਹਾ- "ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਛੱਤ ਉਤੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸਿਰ ਉਤੇ ਡਿਗ ਪਈ ਹੈ। ਪਤਾ ਲਗ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਫੜਿਆ।"

ਆਪਣੇ ਸੈਕਟਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ- ਜੈਕਸਨ ਨੇ। ਉਸੇ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁੱਝ ਕਦਮ ਉਹ ਹੋਰ ਪਿਛੇ ਹਟਿਆ, ਫਿਰ ਫਰਜ਼ ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ- "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਨਤਾਸ਼ਾ"। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪੂਰੇ ਸਾਫ ਬੋਲੇ। ਨਤਾਸ਼ਾ ਨੇ ਸਿਰ ਹੇਠ ਸਰਾਣਾ ਰੱਖ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ਖਮ ਉਤੇ ਬਰਫ।

"ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਪਰੇ ਰੱਖੀ। ਦੂਜਾ ਵਾਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸੀ ਜੈਕਸਨ। ਮੈਂ ਕਰਨ ਨੀਂ ਦਿੱਤਾ।"

ਅਪਣੇ ਸਕੱਤਰ ਹਨਸਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ- ਕੰਮ ਤਮਾਮ। ਹਨਸਨ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਖਾਸ ਗੱਲ ਨੀਂ। ਠੀਕ ਹੋ। ਤਾਸਕੀ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਨਾਂ। ਐਤਕੀ ਉਹ ਜਿੱਤ ਗਏ। ਬਾਰ ਬਾਰ ਨਤਾਸ਼ਾ ਦੇ ਹੱਥ ਉਹ ਅਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੱਕ ਲਿਜਾਂਦਾ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਸਕੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ- ਨਤਾਸ਼ਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀ। ਬੜੇ ਦੁੱਖ ਦੇਖੋ ਇਹਨੇ। ਨਤਾਸ਼ਾ ਜ਼ਾਰ ਜ਼ਾਰ ਰੋਈ। ਬਾਰ ਬਾਰ ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਖਮ ਚੁੰਮਦੀ।