੬. ਅੱਖ ਪਹਿਲੇ ਕਿ ਦਿਦਾਰ ?

ਆ ਪੁਛਦੇ ਲੋਕ ਦਿਵਾਨੀ ਨੂੰ,

ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਰਾਹ ਭੁਲਾਨੀ ਨੂੰ,

ਨਿਤ ਆਨੇ ਵਿਚ ਮਸਤਾਨੀ ਨੂੰ,

ਉਹ ਕਲਗੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦੱਸ ਕੁੜੇ ।

ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਪਵੇ ਰਹੱਸ ਕੁੜੇ ॥੧॥

ਅਸੀ ਸੁਣਿਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੋਹਣਾ ਹੈ.

ਸੁਖ ਦੇਣਾ ਤੇ ਦੁਖ ਮੋਹਣਾ ਹੈ,

ਅਤ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣਾ ਹੈ,

ਪਾ ਖੈਰ ਦਰਸ ਦੀ ਅਸਾਂ ਕੁੜੇ ।

ਤੈਂ ਦੁਆਰੇ ਬੈਠੇ ਆਨ ਥੁੜੇ ॥੨॥

ਇਕ ਤਲਬ ਦੀਦਾਰ ਦੁਲਾਰੇ ਦੀ,

ਉਸ ਕਲਗੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਯਾਰੇ ਦੀ,

ਹੈ ਖਿੱਚ ਪਈ ਰੁਖ ਨਿਆਰੇ ਦੀ,

ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਸਾਂ ਦਿਦਾਰ ਕੁੜੇ ।

ਕਰ ਸਾਡੇ ਤੇ ਉਪਕਾਰ ਕੁੜੇ ॥੩॥

ਕੁਈ ਹੋਰ ਸੁਆਲ ਨਹੀਂ ਪਾਣਾ ਹੈ,

ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਅਕਾਣਾ ਹੈ,

ਇਕ ਝਾਕਾ ਲੈ ਠਰ ਜਾਣਾ ਹੈ,

ਤੁਧ ਡਿੱਠਾ ਅਸਾਂ ਦਿਖਾਲ ਕੁੜੇ ।