ਭਾਈਆਂ ਬਾਝ ਨਾ ਮਜਲਸਾਂ ਸੁਹੰਦੀਆਂ ਨੇ ਅਤੇ ਭਾਈਆਂ ਬਾਝ ਬਹਾਰ ਨਾਹੀਂ

ਲੱਖ ਓਟ ਹੈ ਕੋਲ ਵਸਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਭਾਈਆਂ ਗਿਆਂ ਜੇਡੀ ਕੋਈ ਹਾਰ ਨਾਹੀਂ

ਭਾਈ ਢਾਂਦੇ ਭਾਈ ਉਸਾਰ ਦੇ ਨੇ ਭਾਈਆਂ ਬਾਝ ਸੋਭ ਸੰਸਾਰ ਨਾਹੀਂ

ਭਾਈ ਮਰਨ ਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਭਜ ਬਾਹੀਂ ਬਿਨਾਂ ਭਾਈਆਂ ਭਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਹੀਂ

ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਮਸਾਲਾ ਹੀਰ ਵਾਰਸ ਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨੇ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਬੜੇ ਇਅਤਮਾਦ (ਭਰੋਸੇ) ਨਾਲ ਆਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਏ ਕਿ ਹੀਰ ਵਾਰਸ ਸ਼ਾਹ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਪੁਰਾਦੀ ਤੇ ਮਨਮੁਹਣੀ ਤਸਵੀਰ ਏ।

ਵਾਰਸ ਸ਼ਾਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰਾਏ: ਸ਼ਾਇਰ ਇਲਮ ਸ਼ਿਅਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਕਿਫ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਫਨ ਵਾਰੇ ਇਅਤਮਾਦ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਏ। ਵਾਰਸ ਸ਼ਾਹ ਹੋਰੀਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਇਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਈ ਅਲੂਮ ਦੇ ਆਲਮ ਵੀ ਸਨ। ਏਸ ਪਾਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਫੰਨੀ ਇਅਤਮਾਦ ਸੀ। ਵਾਰਸ ਸ਼ਾਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੀ ਖੂਬੀ ਅਤੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਬੜਾ ਮਾਨ ਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਨੇ:

ਐਸਾ ਸ਼ਿਅਰ ਕਿਹਾ ਪੁਰ ਮਗਜ਼ ਮੌਜ਼ੂ ਜੇਹੀ ਮੋਤੀਆਂ ਲੜੀ ਸ਼ਹਿਵਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਤਮਸੀਲ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜੇਹੀ ਜ਼ੀਨਤ ਲਾਅਲ ਦੇ ਹਾਰ ਦੀ ਸੀ

ਕਿੱਸਾ ਗੋ ਲਿਖਦੇ ਨੇ ਤੇ ਲਿਖਦੇ ਈ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਉਹ ਅਰੂਜ਼ ਅਤੇ ਫੰਨ ਦੀਆਂ ਦੂਜੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਿਆਲ ਵੀ ਰੱਖਦੇ। ਵਾਰਸ ਸ਼ਾਹ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਮਸੀਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਇਰਾਨਾ ਖੂਬੀਆਂ ਦਾ ਭਰਪੂਰ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕੀਤਾ ਏ। ਵਾਰਸ ਸ਼ਾਹ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿੱਸਾਗੋ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਵਾਂਗੂ ਸ਼ਿਅਰ ਨਹੀਂ ਲਿਖੇ ਸਗੋਂ ਨਾਲ ਤਖਲੀਕੀ (ਸਿਰਜਨਆਤਮਕ) ਸਲਾਹੀਅਤ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕੀਤਾ ਏ:

ਫਿਕਰਾ ਜੋੜ ਕੇ ਖੂਬ ਦਰੁਸਤ ਕੀਤਾ ਜੇਹਾ ਫੁਲ ਗੁਲਾਬ ਦਾ ਤੋੜਿਆ ਈ

ਬਹੁਤ ਜਿਊ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤਦਬੀਰ ਕਰਕੇ ਫਰਹਾਦ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਫੋੜਿਆ ਈ

ਸੱਭਾ ਵਿੰਨ੍ਹ ਕੇ ਜੇਬ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜੇਹਾ ਇਤਰ ਗੁਲਾਬ ਨਚੋੜਿਆ ਈ

ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਤੇ ਮਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਤੇ ਅਪਣੀ ਫੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਰਸ ਸ਼ਾਹ ਹੋਰੀਂ ਅਪਣਾ ਕਲਾਮ ਅਵਾਮ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦੇ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਲਫਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਪਰਖ ਸ਼ਿਅਰ ਦੀ ਆਪ ਕਰ ਲੈਣ ਸ਼ਾਇਰ ਘੋੜਾ ਫੇਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨਖ਼ਾਸ ਦੇ ਮੈਂ

ਵਾਰਸ ਸ਼ਾਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰਾਨਾ ਅਜ਼ਮਤ ਨੂੰ ਹਰ ਦੌਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਸਲੀਮ ਕੀਤਾ ਏ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਕਲਮਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵਾਰਸ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਇਅਤਰਾਫ (ਮਨਣ) ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਏ ਦਾਦ ਓ ਤਹਿਸੀਨ (ਦਾਅਰੀਫ) ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ਬਾਨ ਦੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਇਰ ਤੇ ਅਦੀਬ (ਸਾਹਿਤਕਾਰ) ਨੇ ਵਾਰਸ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਫੰਨ ਤੋਂ ਅਸਰ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਏ। ਇਹ ਵਾਰਸ ਦੀ ਅਜ਼ਮਤ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ (ਗਵਾਹੀ) ਏ।