ਏਕੋ ਕਰਤਾ ਜਿਨਿ ਜਗੁ ਕੀਆ ॥ ਬਾਝੁ ਕਲਾ ਧਰਿ ਗਗਨੁ ਧਰੀਆ ॥੨॥

ਏਕੋ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਧੁਨਿ ਬਾਣੀ ॥ ਏਕੁ ਨਿਰਾਲਮੁ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥

ਏਕੋ ਸਬਦੁ ਸਚਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥ ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਜਾਣੈ ਜਾਣੁ ॥੩॥

ਏਕੋ ਧਰਮੁ ਦ੍ਰਿੜੈ ਸਚੁ ਕੋਈ ॥ ਗੁਰਮਤਿ ਪੂਰਾ ਜੁਗਿ ਜੁਗਿ ਸੋਈ॥

ਅਨਹਦਿ ਰਾਤਾ ਏਕ ਲਿਵਤਾਰ॥ ਓਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਵੈ ਅਲਖ ਅਪਾਰ॥੪॥

ਏਕੋ ਤਖਤੁ ਏਕਂ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ॥ ਸਰਬੀ ਥਾਈ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ॥

ਤਿਸ ਕਾ ਕੀਆ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਸਾਰੁ ॥ ਓਹੁ ਅਗਮੁ ਅਗੋਚਰੁ ਏਕੰਕਾਰੁ ॥੫॥

ਏਕਾ ਮੂਰਤਿ ਸਾਚਾ ਨਾਉ॥ ਤਿਥੈ ਨਿਬੜੈ ਸਾਚੁ ਨਿਆਉ॥

ਸਾਚੀ ਕਰਣੀ ਪਤਿ ਪਰਵਾਣੁ ॥ ਸਾਚੀ ਦਰਗਹ ਪਾਵੇ ਮਾਣੁ ॥੬॥

ਏਕਾ ਭਗਤਿ ਏਕੋ ਹੈ ਭਾਉ ॥ ਬਿਨੁ ਭੈ ਭਗਤੀ ਆਵਉ ਜਾਉ ॥

ਗੁਰ ਤੇ ਸਮਝਿ ਰਹੈ ਮਿਹਮਾਣ ॥ ਹਰਿ ਰਸਿ ਰਾਤਾ ਜਨੁ ਪਰਵਾਣੁ ॥੭॥

ਇਤ ਉਤ ਦੇਖਉ ਸਹਜੇ ਰਾਵਉ ॥ ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਠਾਕੁਰ ਕਿਸੈ ਨ ਭਾਵਉ ॥

ਨਾਨਕ ਹਉਮੈ ਸਬਦਿ ਜਲਾਇਆ ॥ ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਾਚਾ ਦਰਸੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥

੮॥੩॥ ਬਸੰਤੁ ਮ: ੧, ਪੰਨਾ ੧੧੮੮-੮੯

ਜਿਸ ਜਗਿਆਸੂ ਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਰਥ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਿੱਕ ਲਗੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਬਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਮੁਢ ਤੋਂ ਹੀ ਮੁਤਲਾਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਿਆਸ ਉਸ ਦੇ ਰਗ ਰੇਸ਼ੇ ਅੰਦਰਿ ਐਸੀ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋ ਕੇ ਲਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਕੇ ਦਰਸ਼ਨ-ਪਿਆਸ ਦੇ ਵਹਿਣਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਅਨਦਿਨ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਬਿਨਾਂ ਦੂਜੇ ਭਾਵ ਦੀ ਰੁਚੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਧੰਧ ਬੰਧ ਵਿਚਿ ਖੱਚਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ । ਦੂਜਾ ਭਾਵ ਸਭ ਤਿਆਗ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਬਲੇ ਭਾਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਦੁਆਰਿਓਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦਾਤਿ ਭੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਈ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਗੁਰ-ਦੀਖਿਆ ਭੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਉਹ ਸੁਆਸਿ ਸੁਆਸਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਈ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਖੰਡਾ ਹੀ ਖੜਕਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਬਿਲੋਵਨਾ ਬਿਲੋਇ ਕੈ ਘਟ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਮਿਤ ਦੇ ਛਾਂਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਾਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਛਕਣੋਂ ਹਟਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਾਂਦਿਆਂ ਦਾ ਐਸਾ ਰਸ ਬਿਸਮਾਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਕ ਛਿਨ ਭੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਗਟਾਕ ਭੁੰਚਣੋਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਹੋਰ ਭੀ ਜ਼ੋਰੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਮ ਦਾ ਬਿਲੋਵਨਾ ਬਿਲੋਂਵਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਭੀ ਅਧਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਖੰਡਾ ਖੜਕਾਉਂਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭੋਜਨ ਛਕਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦਰਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕੋ ਇਕ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ