ਕੋਈ ਇਕ-ਅੱਧ ਕੁਯੱਕੜ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਮਨਉਕਤ ਕੁਜੱਕੜ ਮਾਰ ਕੇ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਏਸ ਕਥਾ ਦਾ ਗੁਰਮਤਿ ਅੰਦਰ ਉੱਕਾ ਹੀ ਵਿਧਾਨ ਨਹੀਂ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਹਰਿ-ਜਸ ਦਾ ਸੁਣਨਾ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਗਾਉਣਾ, ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ ਸੁਣਨਾ ਹੀ ਹਰਿ ਕਥਾ ਦਾ ਕਰਨਾ ਸੁਣਨਾ ਹੈ । ਇਹ ਸਭ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕੇਵਲ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਉਤੇ ਜੰਮੀ ਤੇ ਜਚੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੱਚੀ ਬਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ । ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਚੀ ਬਾਣੀ ਸੁਖਾਂਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਹਰਿ-ਜਸ ਕਰਨ ਵਖਾਨਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੋ ਯਕੜ ਮਾਰ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਓਹ ਕੱਚੀ ਬਾਣੀ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਤੱਤ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਚੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਕਥੋਗੜ ਕਥਾ ਭਾਉਂਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਅਗਲੇ ਗੁਰਵਾਕ ਤੋਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ :-

ਅਬ ਮੋਹਿ ਰਾਮ ਭਰੋਸਉ ਪਾਏ ॥

ਜੋ ਜੋ ਸਰਣਿ ਪਰਿਓ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿ ਤੇ ਤੇ ਭਵਹਿ ਤਰਾਏ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਸੁਖਿ ਸੋਇਓ ਅਰੁ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਓ ਸਹਸਾ ਗੁਰਹਿ ਗਵਾਏ ॥

ਜੋ ਚਾਹਤ ਸੋਈ ਹਰਿ ਕੀਓ ਮਨ ਬਾਛਤ ਫਲ ਪਾਏ ॥੧॥

ਹਿਰਦੈ ਜਪਉ ਨੇਤ੍ਰ ਧਿਆਨੁ ਲਾਵਉ ਸਵਨੀ ਕਥਾ ਸੁਨਾਏ ॥

ਚਰਣੀ ਚਲਉ ਮਾਰਗਿ ਠਾਕੁਰ ਕੈ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥੨॥

ਦੇਖਿਓ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਸਰਬ ਮੰਗਲ ਰੂਪ ਉਲਟੀ ਸੰਤ ਕਰਾਏ ॥

ਪਾਇਓ ਲਾਲੁ ਅਮੋਲੁ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਛੋਡਿ ਨ ਕਤਹੂ ਜਾਏ ॥੩॥

ਕਵਨ ਉਪਮਾ ਕਉਨ ਵਡਾਈ ਕਿਆ ਗੁਨ ਕਹਉ ਰੀਝਾਏ ॥

ਹੋਤ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਦੀਨ ਦਇਆ ਪ੍ਰਭ ਜਨ ਨਾਨਕ ਦਾਸ ਦਸਾਏ ॥੪॥੮॥

ਸਾਰੰਗ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੧੨੦੪-੦੫

ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਜਸ ਰੂਪੀ ਹਰਿ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਗਾਇ ਗਾਇ ਕੇ ਐਸਾ ਭਾਉ- ਭਾਵਨੀ ਵਾਲਾ ਭਰੋਸਾ ਉਪਜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰਬ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਸਰਬ ਕਲਿਆਣ-ਉਪਜਾਇਕ, ਸਰਬ-ਮਨੋਰਥ-ਪੂਰਾਇਕ ਗੁਰਬਾਣੀ ਹੀ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਕਥਨ ਕੀਰਤਨ ਸਰਧਾਉਂਦਾ ਹੈ । ਜੋ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਰਮਤ ਰਾਮ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਉਤੇ ਭਰੋਸਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹੋ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ (ਕਰੁਣਾਨਿਧਿ) ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਰਨੀ ਆਇ ਪਇਆ ਹੈ । ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਉਤਰਨ ਦਾ ਉਸ ਦਾ ਪੱਕਾ ਬਾਨ੍ਹਣੂੰ