ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੇਈ ਅਸਲ ਭਗਤ ਹਨ ਜੋ ਉਪਰ ਦਸੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚਿ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ (ਜਾਂ ਲਗ ਜਾਣਗੇ) । ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਪਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਨਦਰ ਮੇਹਰ ਹੈ ਓਹੀ ਭਗਤ ਜਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਬੈਕੁੰਠ ਗੋਬਿੰਦ ਚਰਨ ਨਿਤ ਧਿਆਉ ॥

ਮੁਕਤਿ ਪਦਾਰਥੁ ਸਾਧੂ ਸੰਗਤਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਊਤਮ ਕਥਾ ਸੁਣੀਜੈ ਸ੍ਰਵਣੀ ਮਇਆ ਕਰਹੁ ਭਗਵਾਨ ॥

ਆਵਤ ਜਾਤ ਦੋਊ ਪਖ ਪੂਰਨ ਪਾਈਐ ਸੁਖ ਬਿਸ੍ਰਾਮ ॥੧॥

ਸੋਧਤ ਸੋਧਤ ਤਤੁ ਬੀਚਾਰਿਓ ਭਗਤਿ ਸਰੇਸਟ ਪੂਰੀ ॥

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਇਕ ਰਾਮ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਅਵਰ ਸਗਲ ਬਿਧਿ ਊਰੀ ॥੨॥੬੨॥੮੫॥

ਸਾਰੰਗ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੧੨੨੦

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਧਿਆਵਣਾ ਗੋਬਿੰਦ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਵਣਾ ਹੈ । ਇਸ ਬਿਧਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਨਿਤਾਪ੍ਰਤਿ ਸੁਆਸਿ ਸੁਆਸਿ ਧਿਆਈ ਜਾਵਣਾ ਬੈਕੁੰਠ ਵਿਚਿ ਵਾਸਾ ਪਾਉਣਾ ਹੈ । ਸਤਸੰਗਤਿ ਵਿਖੇ ਚਲ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪੀ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ) ਅਰਾਧਣਾ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਦਾਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਹੇ ਮੇਰੇ ਭਗਵਾਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ! ਐਸੀ ਮਇਆ (ਦਇਆ) ਕਰੋ, ਉਪਰ ਦਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾ ਵਣਾਂ (ਕੰਨਾਂ) ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੀ ਸੁਣਦੇ ਰਹੀਏ। ਕੀ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਲਪਗ ਚੁੰਚ-ਗਿਆਨੀ, ਚੁੰਚਾਂ ਮਾਰ ਮਾਰ, ਮਗਜ਼ ਘੋਖ ਘੋਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ-ਆਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ? ਇਹ ਭੀ ਖਿਨ ਮਾਤ੍ਰ ਹੀ ਸਮਾਂ ਲੈ ਕੇ ਘੜੀ ਦੋ ਘੜੀ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਇਥੇ ਤਾਂ ਹੁਕਮ ਹੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਸੁਣਦੇ ਰਹੀਏ । ਸਤਸੰਗਤਿ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਹਰਿ ਗੁਣ ਹਰਿ ਜਸ ਗਾਵਣ ਰੂਪੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ, ਘੜੀ ਅਧੀ ਘੜੀ ਵੀ ਪਰਵਾਣ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾ ਹੈ। ਜਿਤਨਾ ਚਿਰ ਸੁਣੀ ਕਥੀ ਜਾਵੇ, ਉਤਨੀ ਘੜੀ ਹੀ ਸੁਲੱਖਣੀ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਜੈਸੇ ਕਿ ਗੁਰਵਾਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ :-

ਕਬੀਰ ਏਕ ਘੜੀ ਆਧੀ ਘਰੀ ਆਧੀ ਹੂੰ ਤੇ ਆਧ॥

ਭਗਤਨ ਸੇਤੀ ਗੋਸਟੇ ਜੋ ਕੀਨੇ ਸੋ ਲਾਭ ॥੨੩੨॥

ਸਲੋਕ ਕਬੀਰ ਜੀ, ਪੰਨਾ ੧੩੭੭

ਦੇਖੋ 'ਚਰਨ ਕਮਲ ਕੀ ਮਉਜ' ਨਾਮੇ ਪੁਸਤਕ ।