ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸੁਖ ਵਾਲਾ ਬਿਸਰਾਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਬਹੁਤ ਜੂਨੀ ਨਹੀਂ ਧਾਈਦਾ । ਉਪਰਲੇ ਪਰਵਾਣ ਗੁਰਵਾਕ ਅੰਦਰਿ ਆਏ 'ਗਸਟਿ' ਪਦ ਤੋਂ ਮਹਿਜ਼ ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਨਾ ਹੀ ਭਾਵ ਨਹੀਂ; ਬਲਕਿ ਉੱਚ ਪਦ ਦੀ ਗੁਰਮਤਿ ਗੋਸ਼ਟ, ਗੁਰਮਤਿ ਗਿਆਨ, ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਕਰਨ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ, ਯਥਾ ਗੁਰਵਾਕ :-

ਗੋਸਟਿ ਭਈ ਸਾਧ ਕੈ ਸੰਗਮਿ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧੁ ਲੋਭੁ ਮਾਰਿਆ ॥

ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਪੂਰਨ ਨਾਰਾਇਨ ਸੰਗੀ ਸਗਲੇ ਤਾਰਿਆ ॥੧॥੧੬॥

ਤਥਾ:- ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੬੭੪

ਗੋਸਟਿ ਗਿਆਨੁ ਨਾਮੁ ਸੁਣਿ ਉਧਰੇ ਜਿਨਿ ਜਿਨਿ ਦਰਸਨੁ ਪਾਇਆ ॥੪॥੧੩॥੨੪॥

ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੬੧੫

ਏਥੇ ਗੋਸਟਿ ਤੋਂ ਭਾਵ ਗੁਰਬਾਣੀ ਤੇ ਹਰਿ-ਜਸ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਹੈ। ਗੁਰਮਤਿ ਤਤ ਨੂੰ ਸੋਧ ਸੋਧ ਕੇ ਇਹੀ ਸਿੱਟਾ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਅਤੇ ਸੇਸ਼ਟ ਭਗਤੀ ਹੈ ।

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਸੁਣਾਇ ਪ੍ਰਭ ਗੁਰਮਤਿ ਹਰਿ ਰਿਦੈ ਸਮਾਣੀ ॥

ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਵਡਭਾਗੀਆ ਹਰਿ ਉਤਮ ਪਦੁ ਨਿਰਬਾਣੀ ॥

ਗੁਰਮੁਖਾ ਮੰਨਿ ਪਰਤੀਤ ਹੈ ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਨਾਮਿ ਸਮਾਣੀ ॥੧॥

ਮਨ ਮੇਰੇ ਮੈ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਮਨਿ ਭਾਣੀ ॥

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਥਾ ਨਿਤ ਸਦਾ ਕਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਮੈ ਮਨੁ ਤਨੁ ਖੋਜਿ ਢੰਢੋਲਿਆ ਕਿਉ ਪਾਈਐ ਅਕਥ ਕਹਾਣੀ ॥

ਸੰਤ ਜਨਾ ਮਿਲਿ ਪਾਇਆ ਸੁਣਿ ਅਕਥ ਕਥਾ ਮਨਿ ਭਾਣੀ ॥

ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਤਨਿ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ਹਰਿ ਮੈ ਮੇਲੇ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੀ ॥੨॥

ਗੁਰ ਪੁਰਖੈ ਪੁਰਖੁ ਮਿਲਾਇ ਪ੍ਰਭ ਮਿਲਿ ਸੁਰਤੀ ਸੁਰਤਿ ਸਮਾਣੀ ॥

ਵਡਭਾਗੀ ਗੁਰੁ ਸੇਵਿਆ ਹਰਿ ਪਾਇਆ ਸੁਘੜ ਸੁਜਾਣੀ ॥

ਮਨਮੁਖ ਭਾਗ ਵਿਹੂਣਿਆ ਤਿਨ ਦੁਖੀ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ ॥੩॥

ਹਮ ਜਾਚਿਕ ਦੀਨ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰਿਆ ਮੁਖਿ ਦੀਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਰਾ ਮਿਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭ ਹਰਿ ਮੇਲਹੁ ਸੁਘੜ ਸੁਜਾਣੀ॥

ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਰਣਾਗਤੀ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਨਾਮਿ ਸਮਾਣੀ ॥੪॥੩॥੫॥

ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੪, ਪੰਨਾ ੯੯੬-੯੭

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਹਰਿ ਕਥਾ ਦੇ ਭਾਵ ਦਾ ਨਿਰਸੰਦੇਹ ਹੀ ਨਿਬੇੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਪੰਗਤੀ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਬੋਧਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਜੋ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਕਰਤਾਰ ਦੇ ਹੀ ਸੁਣਾਵਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਹੈ, ਅਲਪਗ ਜੀਵ ਇਸ ਨੂੰ