ਰਹੀਏ ਤੇ ਤੇਰੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਹਰਿ-ਜਸ ਰੂਪ ਹੀ ਗਾਉਂਦੇ ਅਲਾਉਂਦੇ ਰਹੀਏ । ਅਗਲੇਰਾ ਗੁਰਵਾਕ ਹੋਰ ਭੀ ਇਸ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਗੂੜੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਇਸ ਬਿਧਿ ਵਿੱਦਤ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ :

ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਵਹੁ ਜਗਦੀਸ ॥ ਏਕਾ ਜੀਹ ਕੀਚੈ ਲਖ ਬੀਸ ॥

ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਸਬਦਿ ਜਪੀਸ ॥ ਹਰਿ ਹੋ ਹੋ ਕਿਰਪੀਸ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਸੁਆਮੀ ਹਮ ਲਾਇ ਹਰਿ ਸੇਵਾ

ਹਰਿ ਜਪਿ ਜਪੇ ਹਰਿ ਜਪਿ ਜਪੇ ਜਪੁ ਜਾਪਉ ਜਗਦੀਸ ॥

ਤੁਮਰੇ ਜਨ ਰਾਮੁ ਜਪਹਿ ਤੇ ਊਤਮ

ਤਿਨ ਕਉ ਹਉ ਘੁਮਿ ਘੁਮੇ ਘੁਮਿ ਘੁਮਿ ਜੀਸ ॥੧॥

ਹਰਿ ਤੁਮ ਵਡ ਵਡੇ ਵਡੇ ਵਡ ਉਚੇ ਸੋ ਕਰਹਿ ਜਿ ਤੁਧੁ ਭਾਵੀਸ ॥

ਜਨ ਨਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ਗੁਰਮਤੀ

ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਧੰਨੁ ਗੁਰੂ ਸਾਬੀਸ ॥੨॥੨॥੮॥

ਕਾਨੜਾ ਮਹਲਾ ੪, ਪੰਨਾ ੧੨੯੬-੯੭

ਜਗਤ ਦੇ ਈਸ਼ਰ ਜਗਦੀਸ਼ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਣ ਸਦਾ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੀ ਗੁਰ-ਏਜ਼ਦਾਨੀ-ਅਕਾਲੀ-ਹੁਕਮ ਹੈ । ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਇਸ ਬਿਧਿ ਗਾਈ ਜਾਣਾ ਪਰਮ ਅਟੱਲਤਾ ਅਥਾਹਤਾ ਵਿਚ ਹਰਿ ਜਸ ਕਰੀ ਕਰਾਈ ਜਾਣਾ ਹੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦਾ ਕਥਣਾ, ਕਥੀ ਜਾਣਾ ਤੇ ਕਥਾਈ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਕੱਥ ਰੂਪ ਵਿਚ । ਇਕ ਜੀਭ ਨੂੰ ਵੀਹ ਲਖ ਜੀਭਾਂ ਬਣਾ ਕੇ ਜੇ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਉਣ ਹਰਿ ਜਸੁ ਅਲਾਉਣ ਵਿਚਿ ਸਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਲਾਈ ਰਖੀਏ, ਤਦ ਭੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਥਣ ਕਥਾਉਣ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗੁਰਮਤਿ ਭਾਵ ਰਮਜ਼ ਮਾਤ੍ਰ ਹੀ ਹੱਥ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਿਧਿ ਦੀ ਅਥਾਹਤਾ ਵਿਚਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਜਪੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਤੱਤ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਹੈ । ਪਰ ਜਿਸ ਵਡਭਾਗੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨ ਉਤੇ ਅਤਿ ਦਰਜੇ ਦੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕਿਰਪਾਲ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੀ ਇਸ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਵਿਚ ਜੁਟ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਇਹ ਰਹਾਉ ਰੂਪ ਅਸਥਾਈ ਦੀਆਂ ਮੁਢਲੀਆਂ ਤੁਕਾਂ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਤੱਤ ਅਭਿਪਰਾ ਹੈ ।

ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਵਹੁ ਜਗਦੀਸ ॥ ਏਕਾ ਜੀਹ ਕੀਚੈ ਲਖ ਬੀਸ ॥

ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਸਬਦਿ ਜਪੀਸ ॥ ਹਰਿ ਹੋ ਹੋ ਕਿਰਪੀਸ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਅਗਲੇਰੇ ਇਕ ਅੰਕ ਦੀਆਂ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚਿ ਭੀ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ, ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਗਿਆਸੂ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸੇ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਕਥਨ ਹਿਤ ਸਮਰੱਥ ਹੋਣ ਲਈ ਗੁਰੂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਅਗੇ ਬੇਨਤੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ ਜਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ