ਰਾਮ ਨਾਮ ਗੁਨ ਗਾਵਹੁ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਉਪਦੇਸਿ ਗੁਰੂ ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰਾ

ਸੁਖੁ ਹੋਤੁ ਹਰਿ ਹਰੇ ਹਰਿ ਹਰੇ ਹਰੇ ਭਜੁ ਰਾਮ ਰਾਮ ਰਾਮ ॥੧॥

ਸਭ ਸਿਸਟਿ ਧਾਰ ਹਰਿ ਤੁਮ ਕਿਰਪਾਲ ਕਰਤਾ

ਸਭੁ ਤੂ ਤੂ ਤੂ ਰਾਮ ਰਾਮ ਰਾਮ ॥

ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਰਣਾਗਤੀ ਦੇਹੁ ਗੁਰਮਤੀ

ਭਜੁ ਰਾਮ ਰਾਮ ਰਾਮ ॥੨॥੩॥੯॥

ਕਾਨੜਾ ਮਹਲਾ ੪, ਪੰਨਾ ੧੨੯੭

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਵਿਖੇ ਭੀ ਮਨ ਚਿਤ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਰਾਮ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਹੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜਪੀ ਜਾਣ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਥੀ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਕੀਦੀ ਤਕਲੀਦ ਕੀਤੀ ਹੈ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਰੂਪੀ ਭਜਨ ਭਜੀ ਜਾਣ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝੌਤੀ ਦਿਤੀ ਹੈ । ਇਸ ਬਿਧਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦੇ ਭਜੀ ਜਾਣ, ਅਰਥਾਤ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਥਾ ਜਾਣ ਵਿਚਿ ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਪਾਰਸ ਕਲਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਪੰਚ-ਭੂਤਕੀ ਰੂਪ ਰੇਖ ਕੁਛ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਾਹਿਗਰੂ ਆਪਣੇ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੀ ਅਰੂਪ ਰੂਪ ਵਿਚਿ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਜਪੀ ਜਾਣ ਦੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੀ ਸਾਰ-ਕਲਾ ਆਪੋਂ ਹੀ ਵਰਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਸਭ ਤੋਂ ਵਡੇ ਅਪਰੰਪਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਘਟ ਅੰਦਰਿ ਹੀ ਆ ਟਿਕਦੇ ਹਨ । ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਅਤੇ ਅਮਲਕ ਭਾਗ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਵਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁੰਦੀ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਸਤਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਤਸੰਗਤਿ ਵਿਖੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਭਜਿਆ ਫਲੀਭੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਭਜਨ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਥਾਇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ । ਇਹ ਇਸ ਵਾਕ ਦੇ ਅਸਥਾਈ ਰੂਪ ਪੰਗਤੀਆਂ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ:-

ਭਜੁ ਰਾਮੋ ਮਨਿ ਰਾਮ॥ ਜਿਸ ਰੂਪ ਨ ਰੇਖ ਵਡਾਮ ॥

ਸਤਸੰਗਤਿ ਮਿਲੁ ਭਜੁ ਰਾਮ ॥ ਬਡ ਹੋ ਹੋ ਭਾਗ ਮਥਾਮ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥

ਜਿਸ ਗ੍ਰਿਹ-ਮੰਦਰਿ, ਭਾਵ, ਘਟ ਰੂਪੀ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਰੂਪੀ ਹਰਿ ਜਸੁ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਸ ਘਟ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਖੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਜਪੀ ਜਾਣ ਦੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜਾਪ-ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਥੀ ਜਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲਿ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਿਗਾਸ ਦੇ ਖੇੜੇ ਖਿੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ । ਇਸ ਬਿਧਿ ਗੁਰੂ, ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼-ਦੀਖਿਆ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਕੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਈ ਜਾਣ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਰਨ ਵਿਚਿ ਦਮ ਬਦਮ ਹੀ ਲਿਵਲੀਨ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਮ-ਬਦਮੀ ਸਾਸ ਗਿਰਾਸੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸੀ