ਉਸਤਤਿ ਕਰਹਿ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੀਆ ਮਿਲਿ ਸਾਧੂ ਸਾਧ ਜਨਾ

ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰੂ ਭਗਵਾਨ ॥੧॥

ਜਿਨ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਤੂ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਸੁਖ ਫਲ ਪਾਵਹਿ

ਤੇ ਤਰੇ ਭਵ ਸਿੰਧੁ ਤੇ ਭਗਤ ਹਰਿ ਜਾਨ ॥

ਤਿਨ ਸੇਵਾ ਹਮ ਲਾਇ ਹਰੇ ਹਮ ਲਾਇ ਹਰੇ

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕੇ ਹਤਿ ਤੂ ਤੂ ਤੂ ਤੂ ਤੂ ਭਗਵਾਨ ॥੨॥੬॥੧੨॥

ਕਾਨੜਾ ਮਹਲਾ ੪, ਪੰਨਾ ੧੨੯੮

ਇਸ ਗੁਰਵਾਕ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਹਾਉ ਰੂਪ ਦੁਪੰਗਤੀ ਅੰਦਰਿ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਜਸ ਦਾ ਗਾਈ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਮਤ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ (ਲਾਈਟ) ਅੰਦਰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਹਰਿ-ਜਸ ਦਾ ਗਾਵਣਾ ਸੁਣਨਾ ਸਾਰੇ ਹੀ ਕਮਾਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਲਾਹੁਣ ਲਹਾਉਣ ਦਾ ਸੱਚਾ ਵਸੀਲਾ ਹੈ (ਗੁਰਬਾਣੀ ਗੁਰਮਤਿ ਜਸ ਦਾ ਗਾਈ ਜਾਣਾ ਹੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ । ਗੁਰਬਾਣੀ ਗੁਰ-ਜਸ ਦਾ ਸੁਣਨਾ ਹੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦਾ ਸੁਣਨਾ ਹੈ) ਪਰ ਤਿਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪੁੱਜ ਕੇ ਨਦਰ ਮੇਹਰ ਹੋਵੇ ।

ਅਗਲੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਇਕ ਅੰਕ ਦੇ ਹੇਠ ਇਹ ਦ੍ਰਿੜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਜਨ ਇਕ-ਮਨ ਇਕ-ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਅਲਾਉਂਦੇ ਹਨ) ਓਹ ਹੀ ਜਨ, ਹੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ! ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਜਨ ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ । ਸੇਈ ਜਨ ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਤੱਤ ਭਗਤ ਸਾਧੂ ਹਨ। ਐਸੇ ਤੱਤ ਭਗਤ ਸਾਧੂ ਜਨ ਹੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਨਿਧਾਨ ਰੂਪੀ ਅਜਪਾ ਜਾਪ ਮਈ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਹਾਵਨ ਅਲਾਵਨਹਾਰੇ ਹਨ । ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਸਾਧ (ਸਤਿਗੁਰੂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਨਿੰਨ ਸਿਖ) ਭਗਤ ਜਨ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰਦਮ, ਹੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ! ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ । (ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਸ ਬਿਧਿ ਉਸਤਤਿ ਕਰੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਹਰਿ ਕਥਾ ਉਚਾਰੀ ਜਾਣਾ ਹੈ) ।

ਅਖ਼ੀਰਲੇ ਅੰਕ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਇਉਂ ਨਿਰੂਪਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਪਰ ਦਸੇ ਹੋਏ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਜਾਪ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਕਰੀ ਜਾਣ ਕਰਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰਿ, ਹੋ ਵਹਿਗੁਰੂ ਸੁਆਮੀ ! ਤੂੰ ਵਸ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਸੇਈ ਜਨ ਸਚਾ ਸੁਖ ਆਤਮ-ਪਰਮਾਤਮੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੇਈ ਜਨ ਇਸ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਤਰ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਸੱਚੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤ ਜਨ ਸੇਈ ਜਨ ਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਐਸੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜਾਪ ਰੂਪੀ ਹਰੀ ਕਥਾ ਦੇ ਦਮ-ਬਦਮ ਕਰੀ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਤਾਕੀਦੀ ਹੁਕਮ ਗੁਰ ਫ਼ੁਰਮਾਨ ਹੈ । ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ