ਕਥੀਐ ਸੰਤ ਸੰਗਿ ਪ੍ਰਭ ਗਿਆਨੁ ॥
ਪੂਰਨ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਪਰਮੇਸੁਰ ਸਿਮਰਤ ਪਾਈਐ ਮਾਨੁ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥
ਆਵਤ ਜਾਤ ਰਹੇ ਸ੍ਮ ਨਾਸੇ ਸਿਮਰਤ ਸਾਧੂ ਸੰਗਿ ॥
ਪਤਿਤ ਪੁਨੀਤ ਹੋਹਿ ਖਿਨ ਭੀਤਰਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਕੰ ਰੰਗਿ ॥੧॥
ਜੋ ਜੋ ਕਥੈ ਸੁਨੈ ਹਰਿ ਕੀਰਤਨੁ ਤਾ ਕੀ ਦੁਰਮਤਿ ਨਾਸ ॥
ਸਗਲ ਮਨੋਰਥ ਪਾਵੈ ਨਾਨਕ ਪੂਰਨ ਹੋਵੈ ਆਸ ॥੨॥੧॥੧੨॥
ਕਾਨੜਾ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੩, ਪੰਨਾ ੧੩੦੦
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਰੂਪੀ ਗੁਰਮਤਿ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਸਤਸੰਗਤਿ ਵਿਖੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਕਥਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਗੁਰਮਤਿ ਗਿਆਨ ਰੂਪੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਇਸ ਬਿਧਿ ਕਥੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਹੈ) । ਇਸ ਅਕੱਥ ਕਂਥਾ ਰੂਪੀ ਸੱਚੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਰਤਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਪਰਮੇਸਰ ਦੀ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਜੋਤਿ, ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਿਮਰਨ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੇ ਕਰੀ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿਚ ਮਾਨ ਪਾਈਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰਮਤਿ ਭਗਤ ਜਨਾਂ, ਸਾਧੂ ਜਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚਿ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆਂ, ਸਿਮਰਨਹਾਰੇ ਜਗਿਆਸੂ ਜਨ ਦੇ ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੇ ਗੇੜ ਸਭ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ੱਕਤਾਂ ਘਾਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਇਸ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਮਈ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਸੁਆਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ਸਿਮਰਨਹਾਰਾ ਭਗਤ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਿਚਿ ਰੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਬਿਧਿ ਆਤਮ-ਪਰਮਾਤਮੀ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਰੰਗੀਜੇ ਜਾਣ ਕਰਿ, ਰੰਗੀਜੇ ਹੋਏ ਜਨ, ਖਿਨ ਭੀਤਰ ਹੀ ਪਤਿਤ ਤੋਂ ਪਵਿਤਰ ਪੁਨੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜੋ ਜੋ ਵਡਭਾਗੇ ਜਨ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁਰ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਜੁੜ ਕੇ ਹਰਿ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਰਮਤਿ ਮਤ (ਖੱਟੀ ਮਤਿ) ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਗੁਰਮਤਿ ਅੰਦਰਿ ਇਸ ਬਿਧਿ ਹਰਿ ਕੀਰਤਨ ਦਾ ਸੁਣੀ ਜਾਣਾ ਹੀ, ਪਰਸਪਰ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਜੁੜ ਕੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ ਸੁਣਨਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਹਰਿ ਕਥਾ
