ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਦਿਖਾਏ ਆਪਿ ਹਰਿ ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਨਾਮਿ ਸਮਾਣੀ ॥

ਤਿਨ ਵਿਟਹੁ ਨਾਨਕੁ ਵਾਰਿਆ ਜੋ ਜਪਦੇ ਹਰਿ ਨਿਰਬਾਣੀ ॥੧੦॥

ਕਾਨੜੇ ਕੀ ਵਾਰ ਮ: ੪, ਪੰਨਾ ੧੩੧੭

ਉਹੀ ਸਫਲ ਘੜੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁਹਾਵੀ ਘੜੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਘੜੀ ਧੰਨ ਧੰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਘੜੀ ਅੰਦਰਿ ਵ ਹਿਗੁਰੂ ਸਿਮਰਨ ਰੂਪੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀ ਜਾਣੀ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ਹੈ । ਅਭਿਆਸੀ ਜਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਅੰਦਰਿ ਸਿਮਰਨ ਕਰੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਵਸਿਆ ਰਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਕੀਰਤਨੀ ਗੁਰਸਿਖੋ ! ਤੁਸੀਂ ਹਰਿ ਕੀਰਤਨ ਹਰਿ ਜਸ ਗਾਵਣ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਸਦਾ ਸੁਣਾਈ ਚਲੋ । ਹਰੀ ਕੀਰਤਨ ਦਾ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲ ਜੁਲ ਕੇ ਕਰੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਅਕੱਥ ਕਹਾਣੀ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੁਰ-ਪੰਗਤੀ ਰੂਪੀ ਵਾਕ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਸੀਏ ਜਨ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚਿ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰਬਾਣ ਅਖੰਡ ਕੀਰਤਨ ਜੋ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਹਰਿ ਕਥਾ, ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ  ਕੀਰਤਨ, ਹਰੀ ਜਸੁ ਗਾਵਨਿ ਗਾਈ ਜਾਵਨ, ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹਨ, ਸਲਾਹੀ ਜਾਵਨ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦਾ ਸੁਣਨਾ ਤੇ ਸੁਣਾਈ ਜਾਣਾ ਹੀ ਗੁਰੂ ਘਰ ਅੰਦਰਿ ਪਰਮ ਪ੍ਰਮਾਣੀਕ ਕਥਾ ਹੈ । ਇਕ ਇਕੱਲੇ ਕਥੋਕੜ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਤਾਬੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮਨ-ਉਕਤ ਕਥਾਵਾਂ ਕਥੀ ਜਾਣਾ, ਸਰਬੱਗ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਲਪੱਗ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣਾ ਨਿਰੀ ਹੀ ਮਨਮਤਿ

ਭਰੀ ਕੁਚਾਲ ਹੈ ।

ਇਸ ਗੁਰ-ਪੰਗਤੀ ਅੰਦਰਿ 'ਗੁਰਸਿਖਹੁ ਕਰਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਹਰਿ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਉਚਾਰਨਾ ਸਾਫ਼ ਸਿੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਦੇ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ ਤੇ ਨਿਰਬਾਣ ਕੀਰਤਨ ਕਰੀ ਜਾਣ ਦਾ ਹੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ। ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ  ਸੁਘੜ ਸੁਜਾਣ ਨੂੰ ਪਾਵਣ ਤੇ ਦੇਖਣ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਵਸੀਲਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਬਿਧਿ ਭੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਰਾਇਆ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ । ਹਰਿ ਜਸ, ਸਿਫਤਿ ਸਾਲਾਹ, ਹਰਿ ਕੀਰਤਨ ਕਰੀ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਾਂ ਉਪਰ ਹੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਨਦਰ ਮੇਹਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਐਸੀ ਨਿਕਟੀ ਮੇਹਰ ਭਰੀ ਨਦਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਖਾਇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੀ ਸਰੂਪਣੀ ਸੱਚੀ ਮੇਲਣੀ ਵਿਚਿ ਮਿਲਾਇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ । ਗੁਰ-ਬਚਨਾਂ, ਪਾਰਸ ਰੂਪੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਕਥੀ ਜਾਣ ਦਾ ਇਹ ਪਰਸ-ਭੂਤੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀਰਤਨ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਰਦੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਵਿਚਿ ਹੀ ਸਮਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਕੀਰਤਨ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਰੀ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਿਫਤਿ ਸਾਲਾਹ ਕਰੀ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਸ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਰੀ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਟਹੁ, ਨਾਮ