ਸੁਰਤਾਵਲੀ ਖੇਡ ਹੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਾਂ ਦਾ ਅਖੰਡਾਕਾਰ ਜਪ ਤਪ ਹੈ । ਇਸ ਬਿਧਿ (ਉਪਰ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ) ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਾਂ ਦੇ ਗੁਰਮਤਿ ਜਪ ਤਪ ਕਰਨ ਨਾਲਿ (ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ) ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੋਤੀਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਓਤਿ ਪੋਤਿ (ਤਾਣੇ ਪੇਟੇ) ਕਰਕੇ ਓਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ-ਮਿੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਫਿਰ ਕੋਈ ਭੀ ਖੇਦ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ । ਭਾਵ, ਓਹ ਚੁਰਾਸੀ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚਿ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਜਮਾਂ ਦੇ ਡੰਡ ਦਾ ਦੁਖ ਓਹ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ ।

ਸਾਧੂ ਸਾਧ ਸਰਨਿ ਮਿਲਿ ਸੰਗਤਿ

ਜਿਤੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਕਾਢਿ ਕਢੀਜੈ॥

ਪਰਉਪਕਾਰ ਬੋਲਹਿ ਬਹੁ ਗੁਣੀਆ

ਮੁਖਿ ਸੰਤ ਭਗਤ ਹਰਿ ਦੀਜੈ ॥੭॥੫॥

ਕਲਿਆਨੁ ਮਹਲਾ ੪, ਪੰਨਾ ੧੩੨੬

ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਧੂ ਜਨਾਂ ਦੀ ਸਰਨਿ ਆਇਆ ਅਤੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚਿ ਮਿਲਿਆਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਰਸ ਇਉ' ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੱਤ ਰਸ ਵਿਲੋਇ ਕੇ ਕੱਢ ਲਈਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਮੁਖ ਜਨਾਂ ਦਾ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁ ਗੁਣੀ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਦਾ ਬੋਲੀ ਬੋਲਾਈ ਜਾਣਾ ਸੱਚਾ ਪਰਉਪਕਾਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਹੈ । ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੰਤ ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਦੇ ਕੇਵਲ 'ਵਾਹਿਗੁਰੂ' ਜਾਪ ਦੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਰੰਗ ਰਸ ਵਿਚਿ ਨਿਕਸਈ ਸੋਭਦੀ ਹੈ ।

ਪ੍ਰਗਟੀ ਜੋਤਿ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥

ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ॥੨॥

ਕਲਿ ਮਹਿ ਆਇਆ ਸੋ ਜਨੁ ਜਾਣੁ ॥

ਸਾਚੀ ਦਰਗਹ ਪਾਵੈ ਮਾਣੁ ॥੩॥

ਕਹਣਾ ਸੁਨਣਾ ਅਕਥ ਘਰਿ ਜਾਇ ॥

ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਨਾਨਕ ਜਲਿ ਜਾਇ ॥੪॥੫॥

ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਮਹਲਾ ੧, ਪੰਨਾ ੧੩੨੮

ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਐਸੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਨਾਲਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੋਤੀਸ਼ ਦੀ ਗੁਪਤ ਲੁਪਤ ਜੋਤਿ, ਅਭਿਆਸੀ ਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰਿ ਪਰਤੱਖ ਪਰਗਟ ਹੋਇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ । ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰ-ਤਾਪ ਤੱਤਕਾਲ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਐਸੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨ ਦਾ ਕਲੀਕਾਲ ਵਿਖੇ ਆਵਣਾ ਹੀ ਸਫਲਾ ਹੈ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿਖੇ ਸੋਈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨ ਹੀ ਆਦਰ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਗੁਰਮਤਿ