ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਸਤਸੰਗੀ ਭਗਤਾਂ, ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਪਾਸੋਂ ਇਹੋ ਸਚੀ ਸੁਮੱਤੜੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਵਾਲੀ ਸਚੀ ਦਾਤਿ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਵੇ । ਇਸ ਕਲੀਕਾਲ ਵਿਖੇ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸੱਚਾ ਨਿਯਤ ਰਾ ਹੈ । ਮਨ-ਘੜਤ ਘੜੀਆਂ ਕਥੋਲੀਆਂ ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਕਿਤਨੀਆਂ ਹੀ ਪਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਏਹਨਾਂ ਕਥੋਲੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣ ਕਰ ਕਥੋਕੜ ਗਿਆਨੀ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ । ਸਚੜਾ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਲਾਂਭੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਸਚੜਾ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਹੈ।
ਜਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਮਾਰਗ ਦਸਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਛ ਛਡਵਾ ਕੇ ਨਾਮ ਵਿਚਿ ਹੀ ਗਿਝਵਾਇਆ ਰਿਝਵਾਇਆ ਹੈ, ਤਿਸ ਗੁਰੂ ਵਿਟਹੁ ਸਦਾ ਵਾਰਨੇ ਬਲਿ- ਹਾਰਨੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਅਹਿਨਿਸ ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਜਪਣਾ ਅਤੇ ਰਸਨਾ ਦੁਆਰਾ ਸਦਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਕਥਣਾ ਤੇ ਕਥਾ ਜਾਣਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਅਮਰ ਕਥਾ ਹੈ । ਤਾਂ ਤੇ ਇਸੇ ਅਮਰ ਕਥਾ ਦਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਗੁਰਮਤਿ ਅੰਦਰਿ ਵਿਧਾਨ ਰੂਪ ਹੈ । ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੇ, ਗੁਰੂ-ਰੂਪ-ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੇ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਹੀ ਮੁਖ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਹੈ । ਜੋ ਜਨ ਇਸ ਗੁਰੂ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਓਹ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਮੁਖ ਤੇ ਮਨਮੁਖ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਮਰਨ ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰਿਓਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਵਿਚਿ ਡੁਬਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਬੋਹਥ ਦੇ ਕੇ ਤਰਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਾਮ-ਸਿਮਰਨ ਰੂਪੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਰੂਪ ਦਾਤਿ ਦੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲਿ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਅਗਨੀ ਨਹੀਂ ਪੋਹ ਸਕਦੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰਕ ਮਮਤਾ ਪੋਹ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਿਸੁ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ-ਸਿਮਰਨੀ-ਦਾਤਿ ਦੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਕਰਕੇ ਸਿਮਰਨਹਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਸੰਵਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਹੋਏ ਨਾਮ ਵਿਟਹੁੰ ਬਿੰਦ ਬਿੰਦ ਚੁਖ ਚੁਖ ਹੋ ਕੇ ਘੋਲੇ ਵਾਰਨੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ।
ਗੁਰੂ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਨਾਮ-ਸਿਮਰਨ ਰੂਪੀ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਹੀ ਜਗਿਆਸੂ ਜਨ ਮਹਾਂ ਮੁਗਧ ਤੋਂ ਸਚੜਾ ਨਾਮ-ਨੀਸ਼ਾਨੀ, ਤੱਤ ਗਿਆਨੀ ਬਣਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਉਸੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਹੋਏ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਮਰਨ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਹਾਣੀ ਕਰੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ । ਅੰਸਾ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਗੁਰੂ ਗੁਰਦੇਵ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਹੀ ਹੈ । ਵਡੇ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਸਚੜੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਰਨਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਰਨਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਿਆਂ ਹੀ, ਵਡੇ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਰੂਪੀ ਹਰੀ-ਸੇਵਾ ਨਸੀਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਸ ਏਹੀ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ
