ਜਿਥੇ ਸਭ ਜੀਆਂ ਦੀ ਜੀਵਾਲਣਹਾਰ, ਸਰਨਪਾਲ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਰਮੀ (ਰਟੀ) ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ, ਜਿਥੇ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਹੀ ਕਥੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਥੇ ਹੀ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸੀ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਲਗਦਾ ਹੈ । ਭਾਵ, ਨਾਮ ਅਭਿਆਸੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤਿਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਰੂਪੀ ਕਥਾ-ਕੀਰਤਨ ਹੀ ਨਿਰੋਲ ਨਿਰਬਾਣ ਸਰੂਪ ਵਿਚਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਜਿਥੇ ਨਿਰਬਾਣ ਕਥਾ ਕੀਰਤਨ ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਹੂਨ, ਹੋਰ ਮਨ-ਘੜਤ ਕਥਾ-ਕਥਲੀਆਂ ਕੱਚੀਆਂ ਬਾਣੀਆ ਦੁਆਰਾ ਘੜ ਘੜ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਉਥੇ ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸੀ, ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਕੀਰਤਨ ਦੇ ਰਸੀਏ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜਨ ਠਹਿਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ।
ਚਰਣਾਰਬਿੰਦ ਮਨ ਬਿਧੰ ਸਿਧੰ ਸਰਬ ਕੁਸਲਣਹ ॥
ਗਾਥਾ ਗਾਵੰਤਿ ਨਾਨਕ ਭਬੰ ਪਰਾ ਪੂਰਬਣਹ ॥੧੮॥
ਗਾਥਾ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੧੩੬੧
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨਾਂ ਦਾ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਜਪ ਜਪ ਕੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੇ ਚਰਨ-ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਬੇਧਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਸਿਰ ਸਾਰ ਸੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ ਹੈ । ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਜਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪਰਾ-ਪੂਰਬਲੇ ਸਫੁਟ ਅੰਕੁਰ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾ ਗਏ ਹਨ, ਅਰਥਾਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਪਰ ਪਰਬਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਸਫਟ ਹੋਣ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੇਈ ਵਡਭਾਗੇ ਜਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਧੁਰੋਂ ਆਏ ਧੁਰੋਂ ਗੁੰਫਤਾਏ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਾਥਾ ਰੂਪ ਕਥਾ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਮਨ-ਘੜਤ ਕਥੋਲੀਆਂ ਘੜਨ ਵਾਲੇ ਕਥੋਕੜ ਅਲਪੱਗ ਅਗਿਆਨੀ ਪੁਰਸ਼ ਐਵੇਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੀ ਪਰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਅਲਪੱਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਘੜਤ ਕਥੋਲੀਆਂ ਪਾ ਪਾ ਕੇ ਰੀਝਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਬੇਦ ਪੁਰਾਣ ਸਾਸਤ੍ਰ ਬੀਚਾਰੰ ॥ ਏਕੰਕਾਰ ਨਾਮ ਉਰਧਾਰੰ ॥
ਕੁਲਹ ਸਮੂਹ ਸਗਲ ਉਧਾਰੰ ॥ ਬਡਭਾਗੀ ਨਾਨਕ ਕੇ ਤਾਰੰ ॥੨੦॥
ਗਾਥਾ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੧੩੬੧
ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਤੱਤ ਉਰ-ਧਾਰਨਾ ਹੀ ਬੇਦ ਪੁਰਾਣ ਸ਼ਾਸਤਾਂ ਦਾ ਆਸ਼ੇ ਅਨਕੂਲ ਏਕੰਕਾਰ ਨਾਮ ਦੀ ਬੀਚਾਰਨਾ ਹੈ। ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰਿ ਧਾਰ ਧਾਰ ਕੇ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸੀ ਜਨ ਆਪ ਭੀ ਉਧਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਦਾਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ । ਅਜਿਹੇ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਨਹਾਰੇ
