ਵਡਭਾਗੀ ਜਨ ਕੋਈ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ।

ਅਗਲਾ ਗੁਰਵਾਕ ਭੀ ਇਹੋ ਭਾਵ ਨਿਰੂਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨਾ ਸਮੂਹ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰਨ ਦੀ ਪਾਰਸ ਰਸਾਇਣੀ ਕਲਾ ਵਰਤਾਉਂਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਇਹ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੀ (ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦੀ) ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚ ਹੀ ਲਭਦਾ ਹੈ । ਵਡਭਾਗੀ ਹੀ ਅਜਿਹੀ ਗੁਰੂ ਰੂਪ ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਨੂੰ ਭੇਟਦੇ ਹਨ । ਯਥਾ:-

ਸਿਮਰਣੰ ਗੋਬਿੰਦ ਨਾਮੰ ਉਧਰਣੰ ਕੁਲ ਸਮੂਹਣਹ ॥

ਲਬਧਿਅੰ ਸਾਧ ਸੰਗੇਣਿ ਨਾਨਕ ਵਡਭਾਗੀ ਭੇਟੰਤਿ ਦਰਸਨਹ ॥੨੧॥

ਗਾਥਾ ਮਹਲਾ ੫, ਪੰਨਾ ੧੩੬੧

ਅਕਥ ਕਥਾ ਅਮਰਾਪੁਰੀ ਜਿਸੁ ਦੇਇ ਸੁ ਪਾਵੈ ॥੧੩॥

ਸਵਈਏ ਮਹਲੇ ਚਉਥੇ ਕੇ, ਪੰਨਾ ੧੩੯੮

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਗੁਰਮੰਤ੍ਰ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਧੁਰੋ ਅਮਰ ਅਟਾਰਿਓਂ ਅਮਰਾਪੁਰੀ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਉਤਰੀ ਹੈ । ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕਰਤਾਰ ਇਹ ਅਮਰੋਂ, ਧੁਰ ਦਰਗਾਹੋਂ ਆਈ ਦਾਤਿ ਦੇਵੇ, ਤਿਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ । ਤਾਂ ਤੇ ਇਸ ਅਮਰਾਪੁਰੀ ਵਾਲੀ ਧੁਰ-ਧੁਰੰਦਰੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਗਰਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਅਕਹਿ ਦਾਤਿ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਹਿ ਕਥ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਇਹ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਹੈ । ਇਹ ਅਕੱਥ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਅਕੱਥਨੀਯ ਨਦਰ ਮੇਹਰ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਨਦਰ-ਪਾ-ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ । ਸਾਰੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਇਸੇ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਤਾਂ ਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਗਾਵਣਾ ਤੇ ਗੁਰਮੰਤ੍ਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਮ ਅਲਾਵਣਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਕਰਨਾ ਹੈ । ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਲਪੱਗ ਮੁਖਾਗਰੀ ਅਰਥ ਅਰਥਾਵਲੀ, ਕਥੋਲ ਕਥਾਵਰੀ ਹਰਗਿਜ਼ ਹਰਗਿਜ਼ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਕਹਿਲਾ ਸਕਦੀ । ਗੁਰਮਤਿ ਅੰਸਾਵਰੀ (ਅੰਸ ਵਾਲੀ) ਰੌਸ਼ਨੀ (ਲਾਈਟ) ਅੰਦਰਿ ਹੋਰਸ ਰਟਨ ਰਟਾਵਰੀ ਅਲਪੱਗ ਅਰਥਾਵਲੀ ਕਰਨਾ ਮਹਾਂ ਮਨਮਤਿ ਹੈ ।

ਧਰਮ ਕਰਮ ਪੂਰੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਈ ਹੈ ॥

ਜਾ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸਿਧ ਸਾਧ ਮੁਨਿਜਨ ਸੁਰਿਨਰ ਜਾਚਹਿ

ਸਬਦ ਸਾਰੁ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਈ ਹੈ॥

ਫੁਨਿ ਜਾਨੈ ਕੋ ਤੇਰਾ ਅਪਾਰੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰੰਕਾਰੁ

ਅਕਥ ਕਥਨਹਾਰੁ ਤੁਝਹਿ ਬੁਝਾਈ ਹੈ॥

ਭਰਮ ਭੂਲੇ ਸੰਸਾਰ ਛੂਟਹੁ ਜੂਨੀ ਸੰਘਾਰ

ਜਮ ਕੋ ਨ ਡੰਡਕਾਲ ਗੁਰਮਤਿ ਧਾਈ ਹੈ॥