ਪੰਚ ਭੂਤ ਤੱਤਕਾਲ ਹੀ ਬਸਿ ਹੋ ਗਏ। ਐਸੇ ਵਸ ਹੋਏ ਕਿ ਓਹਨਾਂ ਪੰਚਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਤ੍ਰਾਸ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ । ਤੈਸੇ ਹੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਮਈ ਗੁਰਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਮਾਈ ਗੁਰੂ ਅਮਰ ਦਾਸ ਸਦਰਸ ਕੀਤੀ ਹੈ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਮੋਹ, ਹੰਕਾਰ ਪੰਜੇ ਦੂਤ ਮੂਲੋਂ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੰਚਕ ਮਾਤ੍ਰ ਭੀ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤ੍ਰਾਸ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ । ਸ੍ਰੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਨਾਲੇ ਕਲਜੁਗ ਦੀ ਪਤਿ ਰਖਣਹਾਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਕੰਵਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਅਘ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।

ਅਗਲੇਰੇ ਚਾਰੇ ਛੰਤ ਝੋਲਣੇ ਦੇ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਦ੍ਰਿੜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁਆਸਿ ਸੁਆਸਿ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਰੂਪੀ ਕਥਾ ਕਰਨੀ ਹੀ ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਿਤ ਹੈ । ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਮ ਅਭਿਆਸ ਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਪਾਠ ਅਥਵਾ ਅਖੰਡ ਕੀਰਤਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਭੀ ਅਰਥ ਕਰਨੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਰਬੱਗਤਾ ਦੇ ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਰੂਪੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਨੂੰ ਅਲਪੱਗਤਾ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਦੁਆਰਾ ਵੀਚਾਰਨਾ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਅਨਰਥ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮਨਘੜਤ ਕਥੋਲੀਆਂ ਪਾ ਪਾ ਕੇ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਰੂਪ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋਣਾ ਹੈ ।

ਅਕਥ ਕਥਾ ਕਥੀ ਨ ਜਾਇ ਤੀਨਿ ਲੋਕ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ

ਸੁਤਹਸਿਧ ਰੂਪੁ ਧਰਿਓ ਸਾਹਨ ਕੈ ਸਾਹਿ ਜੀਓ ॥

ਸਤਿ ਸਾਚੁ ਸ੍ਰੀ ਨਿਵਾਸੁ ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਸਦਾ ਤੁਹੀ

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿ ਜੀਉ ॥੩॥

ਸਵਈਏ ਮਹਲੇ ਚਉਥੇ ਕੇ, ਪੰਨਾ ੧੪੦੩

ਉਸ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਵਰਨਨ ਕਰਨੋਂ ਕਥਨ ਕਰਨ ਅਗੋਚਰੀ ਹੈ । ਧੁਰੋਂ ਆਈ ਬਾਣੀ ਹੀ ਸਰਬੱਗ ਸਰਬਗਮੀ ਕਥਾ ਹੈ । ਅਲਪਗ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਨਮਤੜੀ ਅਰਥਾਬੰਦੀ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ । ਇਹ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੀ ਕਥਾ ਕਿਸੇ ਬਿਧਿ ਭੀ ਕਥੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਬਸ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਉਚਾਰਨਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੂਪ ਵਿਚਿ ਅਤੇ ਅਖੰਡਤਾ ਦੇ ਪਰਵਾਹ ਵਿਚਿ ਉਚਾਰੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਗੁਰਮਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਅਕੱਥ ਕਥਾ ਦਾ ਕਥਣਾ ਹੈ । ਸਰਬੱਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਸਨਾ ਦੁਆਰਾ ਅਮਰ ਅਟਾਰਿਓਂ ਉੱਤਰੀ, ਸਰਬੱਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਚਰੀ ਸੱਚੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੂੰ ਕਚ-ਪਿਚੋ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣਾ ਕੰਚਨ ਅਤੇ ਕੱਚ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣਾ ਹੈ । ਧੁਰ ਪਰਮਾਤਮੀ ਪਦ ਨੂੰ ਪੁੱਗੇ ਹੋਏ ਧੁਰੋਂ ਹੁਕਮ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋਏ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ?

ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਬੋਹਿਥ, ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਜਹਾਜ਼, ਗੁਰੂ