ਜਾਂ ਪੌਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਣੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਜੜ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬਾਰਸ਼ ਨਾਲ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੌਨਸੂਨ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਪਾਣੀ ਮੁਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਬਿੱਲ ਨਹੀਂ ਭਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪੇੜ ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਪੌਦਿਆਂ ਜਾਂ ਫ਼ਲ-ਪੇੜਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੁਦਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਫ਼ਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੇੜ ਜਾਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਨਾਈਟਰੇਟ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਨਾਈਟਰੋਜਨ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੂਮੀ ਦੀ ਇਹ ਨਾਈਟਰੋਜਨ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ 78.6 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਨਾਈਟਰੋਜਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੀ ਨਾਈਟਰੋਜਨ ਨੂੰ ਭੂਮੀ ਦੀ ਨਾਈਟਰੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਰਾਈਜੋਬੀਅਮ ਵਰਗੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸੂਖ਼ਮ ਜੀਵਾਣੂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੂਖ਼ਮ ਜੀਵਾਣੂ ਫ਼ਲੀਦਾਰ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਨਾਈਟਰੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਣ ਫੁੱਲਣ ਲਈ ਦੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਧਾਨ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਫ਼ਲੀਦਾਰ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਲੈ ਲਈਏ ਤਾਂ ਉਹ ਅਗਲੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਧਾਨ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਨਾਈਟਰੋਜਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਯੂਰੀਆ ਪਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਜਵਾਰ, ਬਾਜਰਾ ਜਾਂ ਮੱਕੀ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਲੈਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੋਬੀਆ ਜਾਂ ਮਾਹ ਦੇ 2 ਕਿਲੋ ਬੀਜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬੀਜੋ। ਫਿਰ ਯੂਰੀਆ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪਾਹ ਜਾਂ ਨਰਮੇ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੋਬੀਆ ਜਾਂ ਮਾਹ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬੀਜੋ। ਫਿਰ ਕਪਾਹ ਜਾਂ ਨਰਮੇ ਨੂੰ ਯੂਰੀਆ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ। ਮਿਰਚ, ਭਿੰਡੀ, ਬੈਂਗਣ ਜਾਂ ਟਮਾਟਰ ਆਦਿ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਬੀਜਦੇ ਹੋਏ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਲੋਬੀਆ, ਮਾਂਹ, ਜਾਂ ਛੋਲੇ ਵਰਗੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਦੇ ਬੀਜ, ਬੀਜ ਦੇਈਏ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਰੀਆ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਫ਼ਲਦਾਰ ਪੌਦਾ ਲਾਉਣਾ