ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਬੂਟੇ ਲੋਬੀਆ, ਮਾਂਹ ਜਾਂ ਝੰਡੂ ਦੇ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗੰਨਾ ਬੀਜਦੇ ਸਮੇਂ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਲੋਬੀਆ ਮਾਂਹ ਜਾਂ ਚਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਬੀਜ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਫਿਰ ਗੰਨੇ ਨੂੰ ਯੂਰੀਆ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਲੇ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਬੀਜਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵਿਚਾਲੇ ਲੋਬੀਆ, ਮਾਂਹ ਜਾਂ ਛੋਲੇ ਬੀਜ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੁਪਰਫਾਸਫੇਟ, ਪੋਟਾਸ਼, ਕਾਪਰ, ਜਿੰਕ, ਮਾਲੀਬਡੇਨਮ ਜਾਂ ਫੈਰਸ ਸਲਫੇਟ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਪੂਰਣ-ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਤੱਤ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਤੱਤ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫ਼ਸਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਫ਼ਲਦਾਰ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪਕਾਉਣ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਅਣਗਿਣਤ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਦੇਸੀ ਗਾਂ ਦੇ ਗੋਬਰ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਵ- ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇਹ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾ ਕੇ ਫਾਸਫੇਟ, ਪੋਟਾਸ਼, ਕਾਪਰ, ਜਿੰਕ, ਲੋਹਾ, ਬੋਰੋਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਤੱਤ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਫ਼ਸਲ ਲਈ ਉਪਰੋਂ ਬਣੇ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਖ਼ਰੀਦੇ ਹੋਏ ਖੁਰਾਕੀ ਤੱਤ ਪਾਉਣ ਦੀ ਬਿਲਕੁੱਲ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਕਿਸਾਨ ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਵੀ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਜ ਰਸਾਇਣਕ ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਵੱਧ ਭਾਵੇਂ ਹੋਵੇ।

ਭੂਮੀ ਪੂਰਣ-ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ। ਭੂਮੀ ਅੰਦਰ ਅਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਓਨੀ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਫ਼ਸਲਾਂ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਤੱਤ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਹ ਡੂੰਘੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਤੱਤਾਂ