ਕਿਸਮਾਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਉਹੀ ਬੀਜ ਚੁਣ ਕੇ ਅਗਲੀ ਫ਼ਸਲ ਲਈ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਸੰਨ 1804 ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਾਸਿਕ ਪੱਤਰਕਾ Edingburg Review ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ 200 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਧਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ ਬਰਤਾਨੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਮੁਗ਼ਲ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਬੁਲ ਫਜਲ ਅਲਾਮੀ ਨੇ ਸੰਨ 1590 ਵਿੱਚ ਇਕ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ 'ਆਈਨੇ ਅਕਬਰੀ'। ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ ਧਾਨ ਦੀ ਉੱਪਜ ਦੇ ਜੋ ਅੰਕੜੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਦੀ ਹਰੀ-ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਨ।

10ਵੀਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 13ਵੀਂ ਸ਼ਤਾਬਦੀ ਦੌਰਾਨ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਮਰਾਟ ਚੋਲਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਾਨ ਦੀ ਉੱਪਜ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਕੇ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਉਸ ਰਿਕਾਰਡ ਦਾ ਨਾਮ - The Cambrige Economic History of India निप्त हिंच ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ 700 ਤੋਂ 1000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਰਾਜ ਦੇ ਅਕਾਰਟ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀ ਹੈਕਟੇਅਰ 33 ਕੁਇੰਟਲ ਔਸਤ ਉਤਪਾਦਨ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਮਨਾਥਪੁਰਮ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਦੁਗਣਾ ਯਾਨੀਕਿ 66 ਕੁਇੰਟਲ ਔਸਤ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਖੇਤੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਸੀ। ਸੰਨ 1807 ਵਿੱਚ ਜੌਨ ਹਾਡਸਨ ਨੇ ਜੋ ਮਦਰਾਸ ਪ੍ਰੈਜੀਡੈਂਸੀ ਬੋਰਡ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਸਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ (ਅੱਜ ਤੋਂ 200 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ) ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਰਾਜ ਦੇ ਕਿਉਂਬੇਟੂਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀ ਹੈਕਟੇਅਰ 60 ਕੁਇੰਟਲ ਧਾਨ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।

ਅੱਜ ਤੋਂ 60 ਤੋਂ 70 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਂਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਂਕਣ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਾਨ ਦੀਆਂ 1500 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1600 ਤਕ ਸਥਾਨਕ ਕਿਸਮਾਂ ਸਨ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਬੀਜਦੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਵੀ ਮਹਾਂਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਾਏਗੜ੍ਹ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕੈਸ਼ਲੇ ਸਥਿੱਤ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ Academy of Development of Science ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਧਾਨ ਦੀਆਂ 450 ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ- ਸਾਗਭਾਤ,