ਸ਼ਰਹੀ (ਜਾੜਾ ਦਾਣਾ), ਪਲਸਾ ਸ਼ਰਹੀ (ਸੁਗੰਧਿਤ), ਸੁਵਾਦੁ ਸ਼ਰਹੀ (ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ) ਫਾਲਾ ਸ਼ਰਹੀ, ਦਰਖਸ਼ਾ ਸ਼ਰਹੀ, ਨਿਵਾਰਾ (ਦਾਣੇ ਤੇ ਲਾਲ ਸਫੈਦਾ ਦਾਗ), ਸ਼ਵੇਤਾ ਯਵ (ਸਫੈਦ ਜਾੜਾ ਦਾਣਾ), ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਯਵ (ਜਾੜਾ ਕਾਲਾ ਦਾਣਾ), ਸਾਮਰਾਹ ਸ਼ਰਹੀ (ਵੱਧ ਉਪਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪੱਕਣ ਸਮੇਂ ਦਾਣਾ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ), ਕਾਲਾ ਸ਼ਰਹੀ (ਮਿੱਠਾ ਸਵਾਦ ਅਤੇ ਪੌਸ਼ਟਿਕ), ਸੀਤਾ ਸ਼ਰਹੀ (ਸਫੈਦ ਦਾਣਾ), ਪੀਤਵਰਣ ਸ਼ਰਹੀ (ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਦਾਣਾ, ਕਬਜ਼ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਾਚਕ)।

ਸਾਡੇ ਪੁਰਾਤਨ ਗ੍ਰੰਥ ਸੁਰਪਾਲ ਰਚਿਤ ਕਵਿਕਸ਼ਯੁਰਵੇਦਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੋਂ 3000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਸਥਾਨਕ ਧਾਨ ਦੀ ਕਿਸਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ 'ਸਾਸਤਿਕਾ ਜਿਹੜੀ ਕੇਵਲ 60 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸੰਨ 1126 ਵਿੱਚ ਚਾਲੂਕਿਯ ਨਰੇਸ਼ ਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਅਭਿਲਾਸ਼ੀਤਰਥ ਚਿੰਤਾਮਨੀ' ਹੈ, ਦੇ ਤੀਸਰੇ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ 13ਵੇਂ ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਪੁਰਾਤਨ ਧਾਨ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖੇ ਹਨ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਕਤਸਾਲੀ, ਮਹਾਂਸਾਲੀ, ਗੰਧਸਾਲੀ, ਸਲਿੰਗਕਾ, ਮੂੰਡਸਾਲੀ, ਸਥੂਲਸਾਲੀ, ਸੂਖ਼ਸ਼ਮਸਾਲੀ ਅਤੇ ਸਾਸਥਿਕਾ।

15ਵੀਂ ਅਤੇ 16ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਯੁਰਵੈਦ ਅਚਾਰੀਆ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਅਚਾਰੀਆ ਭਵ ਮਿਸ਼ਰਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਭਾਰਤੀ ਔਸ਼ਧੀਕੋਸ਼ (Indian Materica Medica) ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਔਸ਼ਧੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਾਨ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਕਤਸਾਲੀ, ਕਲਮਾ, ਬੂੰਧਾ, ਸ਼ਕੁਨਹੀਤ, ਸੁਗੰਧੀਕਾ, ਕਰਾਡਮਾਕਾ, ਮਹਾਂਸਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਿਅਤ, ਪੁਸ਼ਪੰਡਕ, ਪੁਡਰਿਕਾ, ਮਹਿਸ਼ਮਸਤਕਾ, ਦੀਰਘਸੁਕਾ, ਕੰਚਨਕਾ, ਹਿਯਾਨ (ਚੀਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ), ਲੋਧਰੀ ਪੁਸਪਿਕਾ ।

16ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਅਬੁਲ ਫਜਲ ਅਲਾਮੀ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਕਿਤਾਬ 'ਆਈਨੇ ਅਕਬਰੀ' ਪੁਸਤਕ (ਸੰਨ 1590) ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ