ਬੀਜਣਗੇ। ਪਹਿਲੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਕੋਲ ਧਾਨ ਦੇ ਬੀਜ, ਦੂਸਰੇ ਕੋਲ ਮਾਂਹ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਤੀਸਰੇ ਕੋਲ ਧਾਨ ਦੇ ਬੀਜ ਹੋਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਬਿਜਾਈ ਦਾ ਔਜ਼ਾਰ ਪਲਟ ਕੇ ਆਵੇਗਾ ਤਾਂ ਧਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਧਾਨ ਦੀ ਹੀ ਲਾਈਨ ਆਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਬਿਜਾਈ ਕਰੋ। ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਜੀਵ- ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿਓ। ਜੀਵ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਛਿੜਕਾ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਧਾਨ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਹੋਵੇਗੀ।

ਪਨੀਰੀ ਰਾਹੀਂ ਧਾਨ ਲਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ

ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੱਖਣ ਪੂਰਵ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਧਾਨ ਰੁਪਾਈ ਹੁਣ ਆਮ ਗੱਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰੁਪਾਈ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਰੋਪ ਪਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਨਵਰੀ ਤੋਂ ਮਈ ਤਕ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਸਾਡੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਿਨ ਭਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉੱਚੇ ਉੱਚੇ ਪੇੜਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ ਟਹਿਣੀਆਂ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੋੜਦੇ ਤੋੜਦੇ ਕਈ ਵਾਰ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਪਸਲੀਆਂ ਤੁੜਵਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੀੜਾ ਟਹਿਣੀਆਂ ਤੋੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੇੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਨੋਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਟਹਿਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਧਾਨ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਨਸੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਉਥੇ ਧਾਨ ਦੇ ਬੀਜ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਰੁਪਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਰੁਪਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਧਾਨ ਦੀ ਰੁਪਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਕਸ਼ਟਦਾਇਕ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਧਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਹੁਤ ਸਰਲ ਅਤੇ ਉਪਯੋਗੀ