ਕੇ.ਵੀ.ਐੱਮ. ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੁੜ ਤੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਰੂਹਾਨੀ ਏਕਾਕਾਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੇਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਕੈਮੀਕਲ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਨੂੰ ਪਾਪ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਰਹੀ ਹਿੰਸਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਖੂਨ ਨਹੀਂ। ਰਸਾਇਣਕ ਖੇਤੀ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ- ਲੱਖਾਂ ਮਿੱਤਰ ਜੀਵ ਤੜਫ਼-ਤੜਫ਼ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਣਾ ਹੀ ਹੈ।

ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਹੀ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਕੀ ਇਹ ਆਰਥਕ ਪੱਖ ਤੋਂ ਲਾਹੇਵੰਦ ਹੈ ? ਧਰਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਰੂਹਾਨੀ ਵਿਗਿਆਨ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਲਈ ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਹੇਵੰਦ ਸਿੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਚੈਨਾ ਦੇ ਸਫ਼ਲ ਕਿਸਾਨ ਪ੍ਰਿਤਪਾਲ ਸਿੰਘ ਬਰਾੜ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, 'ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਸਸਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਖ਼ਰਚਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਨਾ ਕਈ ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਵਿਆਜ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਖਾਦਾਂ, ਕੀੜੇਮਾਰ ਦਵਾਈਆਂ ਜਾਂ ਬੀਜ। ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੰਨਾ ਅਤੇ ਛੋਲੇ ਬੀਜਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ ਲੱਗਭੱਗ ਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਸਾਇਣਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਖੇਤੀ ਵਿਚ 3000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਵਿਚ ਖ਼ਰਚਾ ਸਿਰਫ਼ 100-200 ਰੁਪਏ ਹੁੰਦਾ ਹੈ-ਤੇ ਬਹੁਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੇ ਯੂਰੀਆ, ਡੀ.ਏ.ਪੀ. ਅਤੇ ਕੀਟ-ਨਾਸ਼ਕਾਂ ਉਪਰ ਖ਼ਰਚਾ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁੱਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਾਨ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਖ਼ਰਚਾ ਕਾਫੀ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਮਾਲਵਾ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਨਰਮਾ ਬੀਜਦੇ ਕਿਸਾਨ, ਸਾਲ ਵਿਚ 7000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਏਕੜ ਰਸਾਇਣਾਂ ਉਪਰ ਖ਼ਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿਸਾਬ ਲਾਈਏ ਤਾਂ ਹਰੇਕ ਪਿੰਡ ਵਿਚ 40 ਲੱਖ ਤੋਂ 6 ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ (ਫ਼ਸਲਾਂ ਅਤੇ ਰਕਬੇ ਅਨੁਸਾਰ) ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਲ ਕੈਮੀਕਲ ਖ਼ਰੀਦਣ ਲਈ ਖ਼ਰਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਿਸਾਨ, ਖੇਤੀ ਕੈਮੀਕਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ