ਦੇ ਕੜਕਵੇਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਰਦਾਰ ਨਲੂਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, ਸੱਮੀ ਖਾਨ! ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਪਰਖਣੀ ਹੈ ਤਾਂ ਆ ਜਾ। ਪਰੇ ਕਰ ਦੇ ਹੋਰ ਫ਼ੌਜੀਆਂ ਨੂੰ। ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਰੀਂ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਬਚ ਗਿਆ ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੱਮੀ ਖ਼ਾਨ ਦੇ ਕੀਤੇ ਤਿੰਨੇ ਵਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪਛਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਸੱਮੀ ਖਾਨ! ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਵਾਰ ਆਵੇਗਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ। ਸਰਦਾਰ ਨਲੂਏ ਨੇ ਦੋ ਧਾਰੀ ਖੰਡੇ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਇਹ ਫੱਟੜ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿਗ ਪਿਆ। ਸਰਦਾਰ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ -ਦਿਲੀ ਦੇਖੋ ਦੁਬਾਰਾ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਤੇ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸਗੋਂ ਸੱਮੀ ਖ਼ਾਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਉ। ਇਸ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਤੇ ਮਰ੍ਹਮ ਪੱਟੀ ਕਰੋ। ਇੰਞ ਸੱਮੀ ਖਾਨ ਨੂੰ ਜਖ਼ਮੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਪਠਾਣ ਮੈਦਾਨ ਚੋਂ ਦੌੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੋਸਤ ਮੁਹੰਮਦ ਦਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਦਰ ਖਾਨ ਜਿਹੜਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜੰਗੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ ਇਸ ਘੱਲੂ-ਘਾਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਅਤੇ ਰੋਂਦਾ ਕਰਲਾਉਂਦਾ ਬਚਾਉ ਬਚਾਉ ਦੀ ਰਟ ਲਾਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਮੀਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਬਰ ਖਾਨ ਅਤੇ ਅਕਰਮ ਖਾਨ ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੁਕੇ ਰਹੇ।

ਮੈਸਨ ਆਪਣੇ ਸਫਰਨਾਮੇ (Jorney in Balochistan, Afganistan and Punjab Volume III, Page 384) ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ३० ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਹਨਾਂ (ਅਮੀਰ ਦੋਸਤ ਮੁਹੰਮਦ ਖ਼ਾਨ) ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਤੇ ਧਾਵਾ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦੇ ਰਸਾਲੇ ਨੇ ਅਫ਼ਗਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ੧੪ ਵੱਡੀਆਂ ਤੋਪਾਂ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹਨਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਤੋਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਹ ਸ਼ਿਕਨ ਨਾਮੀ ਤੋਪ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਨੀ ਗਈ ਸੀ।

ਇਸ ਜੰਗ ਅੰਦਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਅਤੇ ਜਿਗਰੀ ਦੋਸਤ ਨਵਾਬ ਅਰਵਾਬ ਮੁਹੰਮਦ ਖ਼ਾਨ ਤਹਿਕਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਠਾਣ ਨੇ ਨਲੂਏ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਰਦਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਇਹ ਮਿੱਤਰ ਤੜਫ ਤੜਫ਼ ਕੇ ਮਰਦਾ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਬੜੇ ਜੋਸ਼ 'ਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਪਠਾਣ ਨੂੰ ਡੱਕਰੇ ਡੱਕਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਞ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਪ੍ਰਤੀ ਪੱਕੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਸਬੂਤ ਦਿੱਤਾ।