ਅਲਫ-ਆਫਰੀਂ ਜੰਮਣਾ ਕਹਿਣ ਸਾਰੇ, ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦੂਲੇ ਸਰਦਾਰ ਤਾਈਂ।
ਜਮਾਂਦਾਰ ਬੇਲੀ ਰਾਜੇ ਸਾਹਿਬ ਕੋਲੋਂ, ਕੱਦ ਉੱਚਾ ਬੁਲੰਦ, ਸਰਕਾਰ ਤਾਈਂ।
ਧਨੀ ਤੇਗ ਦਾ ਮਰਦ ਨਸੀਬ ਵਾਲਾ, ਸਾਯਾ ਉਸ ਦਾ ਕੁੱਲ ਸੰਸਾਰ ਤਾਈਂ।
ਕਾਦਰਯਾਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੋਧਿਆ ਸੂ, ਕਾਬਲ ਕੇਇਆਂ ਖੌਫ ਕੰਧਾਰ ਤਾਈਂ।
ਇਹਨਾਂ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਤਨਾ ਨੇ 'ਜੰਗ ਨਾਮਾ ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ, ਮਨੋਹਰ ਸਿੰਘ ਨਿਰਮਾਣ ਨੇ 'ਵਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ' ਹਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਨੇ 'ਨਲੂਏ ਦੀ ਵਾਰ', ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਨੇ, 'ਦੇਸ਼ ਪਿਆਰ' ਆਦਿ ਲਿਖਤਾਂ ਇਸ ਬਲਕਾਰੀ ਯੋਧੇ ਸੰਬੰਧੀ ਲਿਖੀਆਂ। ਕਵੀ ਅਮਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਏ ਦੀ ਜੀਵਨ ਗਾਥਾ 'ਚਮਕਦਾ ਹੀਰਾ' ਗੁਰਮੁਖੀ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ।
ਪਿਛੋਕੜ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰ ਅਨੇਕਾਂ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਝਾਤ ਪਾਈ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਜ ਕਲ੍ਹ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਮਾਨੋ ਵਿਸਾਰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਕਾਢਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਬਹੁਤੇ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਪਾਰਕ ਅਤੇ ਬੇ-ਸਬਰੀ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੂਰਬੀਰ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਭਰੇ ਲੇਖ ਲਿਖਣ, ਪੁਰਾਤਨ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖਿਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਲਿਖਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਅਫ਼ਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਉੱਚੀ ਸੁੱਚੀ ਕਲਾ ਵਾਲੇ, ਉੱਦਮੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਨੀਤੀ ਵਾਲੇ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅੱਖੋਂ-ਪਰੋਖੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਸਾਹਿਤ ਲਿਖਣਾ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਿਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉੱਥੇ ਉਹ ਕੌਮ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਾਰੂ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਸੋਚ ਵਾਲੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਭਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਲੇਖਣੀਆਂ ਲਿਖਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਲਿਟਰੇਚਰ ਫੋਲਣਾ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਦਿਮਾਗੀ ਤਾਕਤ ਲਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਛਪਾਉਣ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਅੰਦਰ ਵਫਾ, ਸ਼ਰਧਾ, ਅਦਬ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਆਪੋਧਾਪੀ, ਬੇਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੁਆਰਥਪੁਣਾ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਹੈ,
