ਇਹ ਹੀਰਾ ਕਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਤੋਂ ਸ਼ੇਰਿ-ਏ-ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਬਾਰਕਜ਼ਈ ਸਰਦਾਰ ਫ਼ਤਹਿ ਖਾਨ ਵਜ਼ੀਰ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਵਧਣ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ਾਹ ਮਹਿਮੂਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਾਈ ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਨੂੰ ਗੱਦੀਓਂ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਵਾਰ ਸਮੇਤ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਦਿਲ-ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਭਾਗ ਦੀ ਖਿੱਚ ਕਾਰਨ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਹਾਕਮ ਅੱਤਾ ਮੁਹੰਮਦ ਖਾਨ ਦੀ ਮੱਦਦ ਨਾਲ ਇਹ ਪਿਸ਼ਾਵਰ ਤੇ ਕਾਬਜ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਿਸ਼ਾਵਰ ਤੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਇਸ ਨੇ ਸ਼ਾਹ ਮਹਿਮੂਦ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਸ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਅਬਦਾਲੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਆਪਣੇ ਬਾਰਕਜ਼ਈ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਯਾਸ਼ੀ, ਮਦ-ਮਸਤੀ ਅਤੇ ਭੈੜੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਰਾਜ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਮਹਿਮੂਦ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਨੂੰ ਐਸੀ ਭਾਂਜ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਹ ਜਾਨ ਬਚਾਅ ਕੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਦੀ ਬੇਗਮ ਨੇ ਇਹ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਕੇ ਕਿ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਹਾਕਮ ਅੱਤਾ ਮੁਹੰਮਦ ਖ਼ਾਨ ਸ਼ਾਹ ਮਹਿਮੂਦ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਮਰਵਾ ਨਾ ਦਵੇ ਸ਼ੇਰਿ-ਏ-ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਜਾ ਮਿਲੀ। ਮਹਾਰਾਜੇ ਪਾਸ ਇਸਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫ਼ੌਜ ਭੇਜ ਕੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਹਾਕਮ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਨੂੰ ਲਾਹੌਰ ਲੈ ਆਉਣ ਤੇ ਉਹ ਕੋਹਿਨੂਰ ਹੀਰਾ ਭੇਂਟ ਕਰ ਦਵੇਗੀ।

ਮਹਾਰਾਜਾ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸਰਦਾਰ ਨਲਵਾ ਨੂੰ ਕਸ਼ਮੀਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਨੂੰ ਅੱਤਾ ਮੁਹੰਮਦ ਖ਼ਾਨ ਦੇ ਬੰਦੀਖਾਨੇ 'ਚੋਂ ਸਹੀ ਸਲਾਮਤ ਛੁਡਾ ਕੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਇਹਨੀ ਦਿਨੀ ਵਜ਼ੀਰ-ਫ਼ਤਹਿ ਖਾਨ ਵੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਖਾਲਸਾ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੀ ਲੁੱਟ ਚੋਂ ਨੌ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਆਪਾਂ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰੀਏ। ਇੰਞ ਦੋਹਾਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੇ ਸਾਂਝੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਤੇ ਜਾ ਧਾਵਾ ਬੋਲਿਆ। ਵਜ਼ੀਰ ਫ਼ਤਹਿ ਖਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਖਾਲਸਾ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਧਨ ਵੀ ਨਾਂ ਦਵਾਂ। ਸੁਜਾਨ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਏ ਨੇ ਦੂਜੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਅਤੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਹ ਸੁਜਾਅ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ। ਵਜ਼ੀਰ ਫ਼ਤਹਿ ਖਾਨ ਲੁੱਟ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮਾਲ ਲੈ ਕੇ ਕਾਬਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਜ਼ੀਮ ਖਾਨ ਨੂੰ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਸੂਬੇਦਾਰ ਥਾਪ ਗਿਆ।