ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਹਰ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣ ਲਈ ਵੀ ਇਕਰਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਨਲੂਆ ਸਾਹਿਬ ਖੁਦ ਸਰਦਾਰ ਟੇਕ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰ ਹਾਕਮ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਪਲਟਨਾਂ ਲੈ ਕੇ 'ਖੱਖੇ', 'ਬੱਬਿਆਂ' ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਪਹੁ-ਫੁਟਾਲੇ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਕਮ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹੀ ਦੱਬ ਲਏ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਰ੍ਹਾਣੇ ਦੋ ਦੋ ਸਿੰਘ ਤਲਵਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ ਕਿਸੇ ਤੇ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹਾਦਰ, ਬਰਿਆੜ, ਬਦਮਾਸ਼ ਅਤੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਮਝ ਰਹੇ ਆਗੂਆਂ ਰਾਜਾ ਗੁਲਾਮ ਅਲੀ ਖਾਨ ਤੇ ਜ਼ੁਲਫਕਾਰ ਖਾਨ ਦੇ ਬੇੜੀਆਂ ਪਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਨਲੂਏ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਤਕੜੀ ਗਾਰਦ ਹੇਠ ਲਾਹੌਰ ਵਿਖੇ ਮਹਾਰਾਜੇ ਪਾਸ ਭਿਜਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਅਸੂਲਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਚੱਲਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਬਤ ਕਰ ਲਏ ਅਤੇ ਮਾਲੀਆ ਵੀ ਉਗਰਾਹ ਲਿਆ। ਇੰਞ ਖੂਨ-ਖਰਾਬੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਭ ਹਾਲਾਤ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਪੋਰਟ ਜਦੋਂ ਸਰਕਾਰ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਸ਼ੇਰਿ-ਏ-ਪੰਜਾਬ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਫੁਰਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਨਲੂਏ ਸਰਦਾਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਲਾਘਾ ਕੀਤੀ। ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਕਾਨੂੰਨ ਕਾਇਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪਰਜਾ 'ਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਛਾ ਗਈਆਂ।

ਗਰੀਬਾਂ ਤੋਂ ਵਗਾਰ ਕਰਵਾਉਣੀ ਬੰਦ ਕਰਾਈ

ਇਸਲਾਮ ਅਤੇ ਅਫ਼ਗਾਨ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਿਨਾਂ ਮਿਹਨਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਵਗਾਰ ਕਰਾਉਣਾ ਆਮ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਸੀ ਅਤੇ ਬੇਤਰਸੀ ਦੀ ਹੱਦ ਸੀ। ਹੁਕਮਰਾਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਲ੍ਹੇ ਬਨਾਉਣਾ, ਮਹੱਲ, ਮਸਜਦਾਂ, ਸੜਕਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀ ਢੋਆ-ਢੁਆਈ ਆਦਿ ਲਈ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚੋਂ ਤਕੜੇ ਤਕੜੇ ਬੰਦਿਆਂ ਖਾਸ ਕਰ ਗਰੀਬ ਹਿੰਦੂਆਂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸ਼ਰੇਣੀ ਦੇ ਸ਼ੀਆ ਪ੍ਰਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੁਆਨਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੰਦ-ਖਲਾਸੀ ਮੰਗਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੱਖ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸਰਦਾਰ ਨਲੂਆ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਕੁੱਟ ਪੈਂਦੀ ਦੇਖੀ ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਕ ਗਏ। ਪੁੱਛਿਆ,"ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਉੱਤਰ