ਡਰਾਮੇ

ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਜੋ ਡਰਾਮੇ ਕੀਤੇ

ਕਦੀ ਕਦਾਈ ਸੋਚ ਕੇ ਹਾਸਾ ਜੇਹਾ ਆਉਂਦਾ

ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਧੰਨੇ ਭਗਤ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ

ਤੇ ਝੱਟ ਦੇਣੇ ਚਿੱਟੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰੁਮਾਲ

ਚ ਲਪੇਟ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਆਲੇ 'ਚ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ

ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣਾ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ

ਤੇ ਸੁੱਖਾਂ ਮੰਗਣੀਆਂ

ਪੰਜਵੀਂ ਦੇ ਪੇਪਰਾਂ ਵੇਲੇ ਓਹ ਪੱਥਰ

ਸਕੂਲੇ ਵੀ ਲੈ ਗਈ ਸੀ

ਤੇ ਕਦੀ ਕਦੀ ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੇ ਗੋਡੇ ਦੁੱਖਦੇ ਤਾਂ ਉਹ

ਪੱਥਰ ਉਸਦੇ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਫੇਰ ਦਿੰਦੀ

ਤੇ ਆਖਦੀ ਕਿ ਆਰਾਮ ਆ ਜਾਊਗਾ

ਪੁਰਾਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਢਹਿਣ 'ਤੇ

ਬੜਾ ਕੁੱਝ ਉਥਲ ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ

ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਗੁੰਮ ਜਾਂਦਾ

ਮੇਰਾ ਪੱਥਰ ਵਾਲਾ ਬਾਬਾ ਵੀ ਗੁੰਮ ਗਿਆ ਸੀ

ਮਾਂ ਨੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ

ਪਰ ਓਹ ਪੱਥਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਮਿਲਿਆ

ਹੁਣ ਹਾਸਾ ਆਉਂਦਾ ਕਿ

ਕਿੰਨੀ ਕਮਲੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਮੈਂ

ਪੱਥਰ ਜਾਦੂ ਮੰਤਰ ਬਾਤਾਂ 'ਚ ਹੀ

ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ....