ਪਰਤਣਾ

ਓਹ ਵੀ ਚੁੱਪ ਸੀ

ਮੈਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਸੀ

ਓਹ ਨੀਂਵੀਂ ਪਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ

ਮੈਂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਏਧਰ ਓਧਰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ

ਕਿਉਂ ਜੁ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ ਅੱਖਾਂ

ਵਿਚਲਾ ਪਾਣੀ ਛਪਾਉਣ ਦੀ

ਓਹ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਘੁੱਟ ਕੇ ਮੀਚਦਾ

ਕਿ ਕਿਧਰੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਕਿਰ ਮੇਰੀ ਝੋਲੀ ਨਾ ਪੈ ਜੇ

ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ

ਤੇ ਮੇਰੇ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰੋਣਹਾਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ

ਫਿਰ ਕਚੀਚੀ ਜੇਹੀ ਵੱਟ ਨੀਂਵੀਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ

ਬੱਸ ਇੰਝ ਹੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿ

ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ

ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ