ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚੋ

ਜਿਸ ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਚੁੰਝ ਭਰੀ

ਓਹ ਕਿਸੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ 'ਤੇ

ਕਿਸੇ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣੀ

ਆਜਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ

ਫ਼ਿਕਰਾਂ ਨੂੰ ਚਹੁੰ ਕੰਨੀਆਂ ਤੋਂ ਫੜ੍ਹ

ਪੰਡ ਬਣਾ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਆਈਏ

ਬੇਫ਼ਿਕਰੀ ਨੂੰ ਲੜ ਲਾ ਲਿਆਈਏ

ਆਜਾ ਹੁਣ ਘਰ ਪਰਤ ਜਾਈਏ

 

ਕਦੀ ਕਦਾਈ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਰੇਤ ਫੜ੍ਹ

ਕਿਰ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰੋਂ

ਕਸ ਕੇ ਮੁੱਠੀ ਮੀਚ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ

ਪਰ ਰੇਤ ਕਦ ਫੜ੍ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਏ

ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੀ ਏ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ

ਤੇ ਆਖਿਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਖਾਲੀ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਏ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ! ਤੂੰ ਵੀ ਰੇਤ ਵਰਗੀ ਨਾ ਬਣ

ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ..