ਫੇਰ ਤ੍ਰਬ੍ਹਕੀ ਹਾਂ, ਹਾਇ ਮੈਂ ਕਿਉਂ?

ਠੱਕਾ ਲਗ ਗਿਆ ਕੋਈ ਹੈ ਫੇਰ?

ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮੁੜ ਨੈਣ,

ਵਧਦੀ ਏ ਠੰਢ, ਵਧਦਾ ਏ ਸੁਆਦ,

ਸਿਰ ਵਿਚ ਸਰੂਰ, ਨੈਣਾਂ ਵਿਚ ਤਰੋਤ,

ਪੈਂਦੀ ਸਾਰੇ ਹੈ ਰਸ ਦੀ ਫੁਹਾਰ

ਮਨਾ! ਕਰ ਲੈ ਹੁਣ ਆਰਤੀ ਤ੍ਯਾਰ:

ਏਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹਈ ਪਕ ਪੱਕ-

ਰਸ ਦੀ ਪੈਂਦੀ ਪਈ ਜੋ ਫੁਹਾਰ

ਸਾਂਈਆਂ ਜੀਉ ਦੇ ਆਣੇ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ।

 

ਕੱਢ ਲਿਆ ਮੈਂ ਤਦੋਂ ਚਕਮਾਕ*

ਝਾੜੀ ਅੱਗ ਲਗਾਕੇ ਮੈਂ ਸੱਟ,

ਕਿ

ਜੋਤਾਂ ਜਗਾਵਾਂ, ਧੁਖਾਵਾਂ ਮੈਂ ਧੂਪ

ਮੁਸ਼ਕਕਪੂਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿਆਂ ਅੱਗ।

 

ਤ੍ਰਬ੍ਹਕੀ

ਹੈਂ!

ਹੈਂ ਕੀਹ ਵਰਤਿਆ ਸਾਈਂ!

ਮੇਰਾ ਗੁੰਦਿਆ ਸਿਹਰਾ ਹੈ ਗੁੰਮ।

ਕੌਣ ਚੁਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਉ ਹਾਰ?

––––––––

* ਪੁਰਾਣੇ ਵਕਤਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਜਲਾਨ ਦਾ ਜੰਤ੍ਰ।