ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਡਾਕਟਰ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ: "ਮੈਂ ਬੜੀ ਸੌਖੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਗਲਾਸ ਪੀ ਸਕਦਾ ਵਾਂ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਕੇ ਮੈਂ ਬਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਮੈਂ ਅਗਲੀ ਬਹਾਰ ਤੱਕ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਥੀ ਬੇਰੀਓਜੋਵ !"

15.

ਮਈ ਦੇ ਅਖੀਰ, ਮਾਸਕੋ ਤੋਂ ਗੱਡੀ ਰਾਹੀਂ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਦੂਰ ਕੈਦੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚ ਮੀਰਿਆ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਵਲੋਰੀਆ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਏਥੇ ਰੁਮਾਨੀਅਨ ਬੜੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਬਹੁ-ਗਿਣਤੀ ਇਟਾਲੀਅਨਾਂ ਤੇ ਸਲਵਾਕੀਅਨਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਬੰਦੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਸੈਂਟਰ ਏਨਾ ਕੈਂਪ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਸਕੂਲ ਜਾਪਦਾ ਸੀ । ਛੋਟੇ ਜਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਰਕ ਅੰਦਰ ਬਣਾਏ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਬਹਾਰ ਦਾ ਖੇੜਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੀ। ਧਰੇਕਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਕੁਝ ਸੰਗਦੇ ਪੰਛੀ ਸੜਕ ਦੁਆਲ ਉੱਗੇ ਭੇਜ-ਪੱਤਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਾਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਸ਼ਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ । ਸਭ ਕੁਝ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਵਿੱਚ ਬਹਾਰ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ- ਸਿਰਫ਼ ਓਦੂੰ ਰਤਾ ਪਛੇਤਰਾ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਧੂੜ ਦੀ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੰਮੀ ਜਾ ਰਹੇ ਲੋਕ ਸੜਕ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਬੁਲਾਂਦੇ।

"ਹਰ ਕੋਈ ਜੰਗ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏ," ਫਲੋਰੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਜੰਗ ਹੁਣ ਹੋਰ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਰਹਿਣੀ।"

"ਇਹਨਾਂ ਭੇਜ-ਪੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪੰਛੀ ਗੇਂਦੇ ਪਏ ਨੇ ਇਹ ਸਾਤੀਆਂ ਬੁਲਬੁਲਾਂ ਦੇ ਈ ਭਾਈਬੰਦ ਜਾਪਦੇ ਨੇ", ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਬੋਲਿਆ, ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੀਤੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹਨੇਰੀਆਂ ਸਨ।

ਫ਼ਲੋਰੀਆ ਹੱਸ ਪਿਆ। "ਜੇ ਮੈਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇ ਤੂੰ ਸੁਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਕੀ ਗੱਲ ਏ ?" ਉਹਨੇ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੱਕਿਆ। "ਤੂੰ ਬਿਮਾਰ ਜਾਪਦਾ ਏਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦਿਸਿਆ ਏ ਕਿ ਤੂੰ ਲਿਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਏ। ਆ ਚੋਲ- ਧੁੱਪੇ ਕਿਸੇ ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ ਬਹੀਏ ਤੇ ਰੱਜ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪੂਰੇ ਦੋ ਘੰਟੇ ਨੇ "

ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਬੈਂਚ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਢਹਿ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਫ਼ਲੋਰੀਆ ਦੀ ਬਣਾਉਟੀ ਲੱਤ ਦਿਸੀ ਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਤਕ ਉੱਠਿਆ। ਫਲੋਰੀਆ ਕੁਝ ਜਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਉਹਨੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲੋਭ ਠਕਰੀ।

"ਸਾਡਾ 'ਬੁਦੇਨੀ" ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਠੋਕ-ਠੋਕ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ," ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਮਖੌਲ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਬਾਰਾਂਤਾ ਨੂੰ ਉਹਦੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਕਰ ਕੇ 'ਬੂਦੇਨੀ' ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ...

"ਕਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਏ ਬੋਰੀਓਜ਼ੋਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ ।" ਫ਼ਲੋਰੀਆ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਹੀ ਕਿਹਾ।