ਬਣਾਇਆ ਕਰਨਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਏਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਨਵੀਆਂ ਕਾਢਾਂ ਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਰਤਿਆ, ਓਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤਾਂਗੇ ਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਓਥੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਸਾਜ ਲਵਾਂਗੇ।"

ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਹਉਕਾ ਭਰਿਆ, "ਕਦੇ ?"

"ਮਿੱਤਰਾ, ਬੇਸਬਰੀ ਤੇਰੇ ਰੋਗ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਨਾ ਜਾਪਦਾ ਏ।" "

ਇਹ ਸੋਚ ਏ, ਫਲੋਰੀਆ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਲਾਲ ਭੱਖਦੇ ਅੰਗਿਆਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਵਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਏ ਕਿਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਈ ਮੈਂ ਮਰ ਨਾ ਜਾਵਾ ।"

ਫਲੋਰੀਆ ਨੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। "ਨਹੀਂ ਬੇਲੀਆ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੇਖਣ ਤੱਕ ਜਿਊਂਦੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਕੀ ਤੂੰ ਮਾਸਕੋ ਦਾ ਲਾਲ ਚੈੱਕ ਵੀ ਤੱਕਿਆ ਏ ?"

"ਹਾਂ, ਤੱਕਿਆ ਏ।"

"ਓਥੇ ਵੱਡੀ ਪਰੇਡ ਹੋਏਗੀ। ਕੀ ਤੂੰ ਲੈਨਿਨ ਦਾ ਮਕਬਰਾ ਤੱਕਿਆ ਏ ?"

"ਹਾਂ- ਇੰਜ ਲੱਗਦਾ ਏ ਜਿਵੇਂ ਲੇਨਿਨ ਸੁੱਤਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਗਹੁ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਕੰਮਲਿਨ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਗਦੇ ਲਾਲ ਤਾਰੇ ਵੀ ਤੱਕ ਆਇਆ।"

"ਇਹਨਾ ਤਾਰਿਆ ਥੱਲੇ ਸਤਾਲਿਨ ਰਹਿੰਦਾ ਏ, ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਸਭ ਕਾਸੇ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਏ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਰਾਹ ਵਿਖਾਣ ਤੇ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਸਬਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ, ਮੀਤ੍ਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੇ ਸਤਾਲਿਨਗ੍ਰਾਦ ਤੱਕ ਸਬਰ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਤੂੰ ਏਥੋਂ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਤੇ ਠੰਢੇ ਸੁਭਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾ ਲੈ । ਤੇ ਜਿਸ ਵਕਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਹਾਂ ਉਹਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਸਿੱਖ ਸਕਦਾ ਏਂ, ਸਿੱਖ ਲੈ।"

"ਤੂੰ ਠੀਕ ਕਹਿੰਦਾ ਏ," ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਹਾਮੀ ਭਰੀ, "ਮੈਂ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।"

ਕੁਝ ਚਿਰ ਸੋਚਣ ਪਿੱਛੋਂ ਫਲੋਰੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਤਜਵੀਜ਼ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਏ, ਮੈਂ ਇਹ ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਮੌਕੇ ਲਈ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਏ ਠੀਕ ਮੌਕਾ ਆਣ ਪੁੱਜਾ ਏ ।"

"ਕੀ ਤਜਵੀਜ਼?"

"ਸਾਡੇ ਦੁਖੀ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਘੜੀ ਨੇੜੇ ਆਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਏ। ਤੇ ਵੇਰ ਓਥੇ ਵਾਗਾਂ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਜੋ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਨਿਆਂ ਭਰਪੂਰ ਉਸਾਰਿਆ ਜਾਏਗਾ ਉਹਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਣੀ ਏ। ਸੋ ਇਸ ਸਭ ਕੁਝ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਫ਼ੌਜ ਜਥੇਬੰਦ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਏ - ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ।"

"ਹਾਂ," ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੋਲ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਇਹਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸੁਣਿਆ ਏ-