ਕਿ ਉਹੀ ਇਹਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਉਚੇਚੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਢਿੱਲ ਏ, ਤੇ ਬਸ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਾਨਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਜਾਗ ਉੱਠੇਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ? ਉਹ ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਕੁੜੀ ਪਿੱਛੇ ਮੇਰਾ ਮੌਜੂ ਕਿਉਂ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਏ ?"

"ਗ੍ਹੀਤਜਾ," ਸਤਾਂਕਾ ਸੂਲੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ, "ਸਾਡੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਚਿਗਾਨੈਸਤੀ ਦੇ ਕਾਨਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਛੇੜੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗੋਂ ਚੁੜੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਝਹੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਚਪੇੜਾਂ ਨਾਲ ਸੇਕ ਛੱਡੇ ਸੂ।"

ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਦੁਹੱਥੜ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਹੁਟੀ ਵੱਲ ਕੱਢ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਰੱਬ ਦੀ ਸਹੁੰ! ਮੈਂ ਚਲਿਆਂ..."

ਸਤਾਂਕਾ ਉਹਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, "ਗ੍ਹੀਤਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿੰਨਤ ਕਰਦੀ ਆਂ - ਤੂੰ ਨਾ ਜਾ । ਹੋਰ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਕਰ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਨਾ ਚੁੱਕੀਂ। ਉਹ ਕੁਲਹਿਣੀ ਤਾਂ ਬਾਰੀ ਟੱਪ ਕੇ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਕੱਠਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਤੁਲੀ ਹੋਈ ਏ। ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਦਏ ਕਿ ਤੂੰ ਉਹਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹਦਾ ਸਭ ਮਾਲ ਮਤਾ ਆਪਣੇ ਪੇਟੇ ਪਾਣ ਦੀਆਂ ਗੋਂਦਾਂ ਗੁੰਦ ਰਿਹਾ ਏਂ..."

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਗ੍ਹੀਤਜਾ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਨਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਸਤਾਂਕਾ ਉਹਨੂੰ ਇੰਜ ਹੀ ਰੋਕਦੀ ਰਹੀ।

"ਤਾਂ ਫੇਰ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹਦੀ ਏਂ ?” ਉਹ ਸਾਹੋ ਸਾਹੀ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।

"ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੋਏ ਜੇ ਤੂੰ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਂ- ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲ਼ੇ!"

ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਬਣਾਏ, "ਹਾ ਹਾ। ਵੇਖ ਫੇਰ ਇੰਜ ਮਨਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ... ਬੇਗਮ ਸਾਹਿਬਾ ਦੀ ਇੰਜ ਪੂਛ ਚੁੱਕਾਂਗਾ..."

"ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ, ਗ੍ਹੀਤਜਾ। ਜਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੱਟੇ ਮਾਰ। ਰਤਾ ਅਰਾਮ ਕਰ ਕੇ ਫੇਰ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਖਾ ਲੈ। ਦੇਰ ਨਾ ਲਾਈਂ, ਤਰੀ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਏਗੀ।" ਗ੍ਹੀਤਜਾ ਜਾ ਕੇ ਮਸ਼ੀਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਨਿੱਕੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਗਿਆ। "ਮੇਰਾ ਰੋਹ ਠੰਡਾ ਹੋ ਜਾਏਗਾ-ਇਹਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਚੂਇਕਾ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਭਰਿਆ ਗਲਾਸ ਮੇਰੀ ਸੁਰਤ ਠੀਕ ਕਰ ਦਏਗਾ।... ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿਆਂ, ਮੇਰਾ ਉਹ ਮੂਰਖ ਭਰਾ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ । ਉਤਜ਼ਾ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਦੇਣ ਆਈ ਸੀ।"

"ਹਾਇ, ਲੋਹੜਾ।" ਸਤਾਂਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ।

"ਚੁੱਪ ਹੋ ਨੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰ ਏ ਤੈਨੂੰ ਠੰਢਿਆਂ ਹੋਣ ਲਈ ਆਖਣ ਦੀ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੀ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ? ਖ਼ਬਰ ਈ ਏ ਨਾ - ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਪਿੱਛੋਂ ਝੂਠੀ ਈ