ਨਿੱਕਲ ਆਏ। ਸ਼ੈਦ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਬ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰ ਪੈ ਜਾਏ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਨਿੱਤ ਦੀ ਕੈਂ- ਕੈਂ ਨਿਬੇੜ ਦਏ..."

ਉਹ ਉਹਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਈ ਤੇ ਨਿੱਕੇ ਕਮਰੇ ਦੀਆਂ ਬਰੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੋ ਕੇ ਤਰਲਾ ਪਾਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਗਲਾਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਪਾ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਕੈਮ।"

"ਨੀ ਬੇਸ਼ਰਮੇ ! ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਤੀਵੀਂ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਲੱਛਣ । ਪੀਣਾ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫਬਦਾ। ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜੇ ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਾਸ ਪੀ ਲਵਾਂ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨੇ ਉਹਦੇ ਅੱਥਰੂ ਤੱਕੇ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਰੱਖਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ, "ਲੈ ਖਹਿੜੇ ਨਾ ਪਓ, ਇਹ ਗਲਾਸ ਪੀ ਲੈ।" ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੂਜਾ ਗਲਾਸ ਲੁਦਿਆਂ ਤੇ ਅੰਦਰ ਲੰਘਾਦਿਆਂ ਸਾਰ ਹੀ ਚੰਗੇ ਰੌਂਅ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

"ਸੁਣ, ਸਤਾਂਕਾ, ਤਰੀ ਏਥੇ ਈ ਲੈ ਆ। ਮੈਂ ਓਸ ਕੰਜਰੀ ਨੂੰ ਉੱਕਾ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹਦਾ। ਕਿਵੇਂ ਠੁਮਕ-ਠੁਮਕ ਚਲਦੀ ਤੇ ਮਿਣ-ਮਿਣ ਗੱਲਾਂ ਮਾਰਦੀ ਏ । ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਗਿੱਚੀ ਮਰੋੜਨ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਣ ਤੇ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਏ... ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਏ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰ ਨਾ ਗੁਜ਼ਰਾਂ ! ਆਪਣੇ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਰੀ ਏਥੇ ਈ ਲੈ ਆ। ਏਥੋਂ ਮੈਂ ਓਸ ਜੜੇ ਜਰਮਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅੱਖ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ । ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜੇ ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਗੱਲੇ ਲਈ ਵੀ ਚਾਬੀ ਨਾ ਬਣਾ ਲਈ ਹੋਏ। ਅਜਿਹੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਘੋਗੜ-ਕਾਂ ਵਾਂਗ ਚੋਰੀ 'ਤੇ ਲੱਕ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਈ ਭੂਤ ਏ ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਤੋਂ ਇੰਜ ਕਰਵਾਂਦਾ ਏ। ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਖ਼ਿਆਲ ਕਦੇ ਦੁਨੀਆਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭੈੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੋਏ। ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸਕੀ ਭੈਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਫਿਰਦੀ ਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਅੱਚਵੀ ਹੋ ਰਹੀ ਏ । ਮੈਂ ਏਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਣਹੋਣੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਮੰਗਦਾ ਮੇਰੇ ਪੇਸ਼ ਪਿਆ । ਭਲਾ ਤੂੰ ਏ ਦੱਸ ਖ਼ਾਂ, ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਹੀ ਜੰਗ ਏ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੇਲੇ ਵਾਂਗ ਲੋਕ ਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ? ਮੈਂ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸਤੀਆ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਾਂਗਾ। ਅਮੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਏ, ਉਹ ਏਸੇ ਲਈ ਅਮੀਰ ਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਿਆਣਾ ਏਂ..."

ਜੋ ਵੀ ਓਦਣ ਉਹ ਬੋਲਿਆ ਸੀ, ਓਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਅਖ਼ਰੀਲਾ ਫ਼ਿਕਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੇਤੇ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਵਿਹਲ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਭੱਜਦਾ- ਭੱਜਦਾ ਕੋਠੀ ਗਿਆ ਤੇ ਓਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ। ਮਾਲਕ ਨਿੱਤ ਵਾਂਗ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਦੂਰਬੀਨ ਤੇ ਬੰਦੂਕ ਲਈ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਫੁਲਿਆ ਤੇ ਚਿੜਚਿੜਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਗ੍ਹੀਤਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਟੋਪੀ ਇੱਕ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ।

"ਕੀ ਗੱਲ ਏ, ਗ੍ਹੀਤਜਾ ? ਤੂੰ ਨਵੀਂ ਟੋਪੀ ਲਈ ਜਾਪਦੀ ਏ।"

"ਮੈਨੂੰ ਲੈਣੀ ਪੈ ਗਈ ਸੀ, ਮਾਲਕ। ਤੇ ਬੜਾ ਤਕੜਾ ਮੁੱਲ ਮੈਨੂੰ ਇਹਦੇ ਉੱਤੇ