ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਏ। ਹਾਲੀ ਏਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਦਬਦਬਾ ਏ - ਪੁਲਿਸ..."

"ਮਾਲਕ, ਜਿਹੜੇ ਲਾਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਰਹੇ ਨੇ ਉਹ ਤਾਂ ਛੱਡੋਂ ਈ ਬਦਮਾਸ਼ ਨੇ!"

"ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਏ, ਇਹ ਹੀ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸਾਂ..."

ਉਹਨੇ ਹੁਣੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ? ਉਹਨੇ ਮੌਕਾ ਹੱਥੋਂ ਨਾ ਗੁਆਣ ਬਾਰੇ, ਚਤਰ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝੋਤਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ । ਗ੍ਹੀਤਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਕੁਝ ਖਸਿਆਨਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, "ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਏ, ਮਾਲਕ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਲੂਲ੍ਹਾ ਲੱਗੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਈ ਮੁੜੇ। ਇੰਜ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਬੂਹੇ ਜੋਗਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਏ ਤੇ ਲੇਟੇ-ਲੇਟੇ ਨੂੰ ਉਹਨੂੰ ਖੁਆਣਾ ਪਏ - ਉਹ ਬਿਲੇ ਲੱਗਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਏ...!"

"ਸੁਣ, ਗ੍ਹੀਤਜਾ," ਤ੍ਰੈ-ਨੱਕੇ ਤੇ ਅਵਾਜ਼ਾਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਡੀਕਦਾ ਰਿਹਾ ਏਂ, ਕੁਝ ਚਿਰ ਹੋਰ ਉਡੀਕਦਿਆਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਪੈਣ ਲੱਗੀ। ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਏਗਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਏਗੀ, ਉਵੇਂ ਕੋਈ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਈ।"

ਗ੍ਹੀਤਜਾ ਨੇ ਕੰਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਖੁਰਕਿਆ, ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਰੇ ਦੀ ਓਸ ਨੁੱਕਰ ਵੱਲ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਜਿੱਧਰ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸਤੀਆ ਵੇਖੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਓਥੇ ਕੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ? ਪੈਸੇ ? ਉਹ ਏਨਾ ਮੂਰਖ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਰਕਮ ਏਥੇ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਉਹਦੇ ਪੈਸੇ ਤਾਂ, ਯਕੀਨੀ ਗੱਲ ਏ, ਬੁਖ਼ਾਰੈਸਟ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬੈਂਕ ਅੰਦਰ ਹੋਣਗੇ। ਸਿਰਫ਼ ਅਨਪੜ੍ਹ ਤੇ ਮੂਰਖ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੋਟਾਂ ਦੀਆਂ ਥਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਹੀਆਂ ਰੱਖ ਛੱਡਣ ਤੇ ਹੁਣ ਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਏਨੇ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ ਰਹੇ... ਜੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਪ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਂਭੇ ਨੋਟਾਂ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਆਣ ਲੱਗੀ, ਕਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਲ੍ਹੇਟੇ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਸਨ ।...

"ਸੋ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਆ ?"

"ਹਾਂ, ਮਾਲਕ, ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਏ," ਗ੍ਹੀਤਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, "ਮੈਂ ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲ਼ੇ ਆ ਜਾਵਾਂ ?"

"ਹਾਂ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਏ ਤਾਂ ਆ ਜਾਈਂ ?'

ਗ੍ਹੀਤਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕਦਮ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ 'ਆ ਜਾਈਂ' ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਘੱਟ ਰੁੱਖੀ ਸੀ। ਕੋਠੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨਵੀਂ ਟੋਪੀ ਸਜਾਂਦਿਆਂ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ- ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜੇ ਕਿਤੇ ਏਸ ਬਿੰਦ ਉਹਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗੋਚਰੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਹੀ ਖ਼ਿਆਲ ਆ ਗਿਆ ਹੋਏ।

ਓਸ ਸ਼ਾਮ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸਤੀਆ ਨੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਨੌਕਰ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ, ਤੇ ਇੱਕਦਮ ਕੋਠੀ ਆਣ ਲਈ ਸੱਦਿਆ। ਹੋਰ ਵੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੇਅਰ ਤੇ ਮੇਅਰ ਦਾ ਸਕੱਤਰ, ਪਾਦਰੀ ਤੇ ਸਕੂਲ-ਮਾਸਟਰ, ਪੁਲੀਸ ਸਾਰਜੰਟ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਪਤਵੰਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੇਡੀਓ ਉੱਤੇ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਮਿਲੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਨ