ਦਿੱਤਾ ਏ। ਓਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਪਈ, ਨਹੀਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉਹ ਚਣੇ ਚਬਾਂਦਾ ਕਿ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਕਿਹੜੇ ਮਾਈ ਦੇ ਲਾਲ ਨਾਲ ਵਾਹ ਪਿਆ ਏ। 'ਓਇ, ਬਦਮਾਸ਼ੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਗ੍ਹੀਤਜਾ ਲੱਗੂ ਨਹੀਂ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ।' ਤੇ ਇਹ ਜਿਹੜੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਰਹੇ ਨੇ ਸਾਹਿਬ ਸਲਾਮ ਤਾਂ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਔਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾਂਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਨਾਨੀਆਂ ਬੂਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ਤੇ ਸਿਰ ਜੋੜ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਂਦੀਆਂ ਨੇ, ਹਾਲੀ ਮਸਾਂ ਮੇਰਾ ਝਾਉਲਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੁੰਦੇ ਏ ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਾਨਾਫੂਸੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਨੇ ਪੋਕ ਏ ਜੇ ਕਿਤੇ ਮੈਂ ਅਛੋਪਲੇ ਹੀ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਛਾਂਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੋਨੀਆ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।

ਪੁਲੀਸ ਸਾਰਜੰਟ ਦਾਤਜਿਚ ਨਾ ਥਾਣੇ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਫਤੀਸ਼ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਕਿਹੜੀ ਤਫ਼ਤੀਸ਼ ?

ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲਾ ਉਹਨੂੰ ਢੂੰਡਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਖੀਰ ਉਹ ਕੁਝ ਬੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਖੜੋਤਾ ਉਹਨੂੰ ਲੱਭਾ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਾਰੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਧੂਹ ਰਹੇ ਸਨ । ਪਰ ਹਾਲੀ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੜਿਆ। ਦਾਂਤਜ਼ਿਚ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਹਿਲਾਏ।

“ਉਹ ਏਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਅਸੀਂ ਏਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਕੋਨਾ-ਕੋਨਾ ਛਾਣ ਮਾਰਿਆ ਏ। ਉਤਜ਼ਾ ਵੀ ਆਈ ਸੀ । ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਏ ਉਹਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੰਗਲਵਾਰ ਸਵੇਰੇ ਤੱਕਿਆ ਸੀ । ਗ੍ਹੀਤਜਾ, ਤੇਰਾ ਬਿਆਨ ਏ ਕਿ ਉਹ ਮੰਗਲ ਤੇ ਬੁੱਧ ਵਿਚਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਈ ਏ । ਤੂੰ ਥਾਣੇ ਰਿਪੋਟ ਲਿਖਾ ਛੱਡ ਮੈਂ ਤਾਂ ਏਸੇ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਅੱਪੜਿਆ ਹਾਂ।

 ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਉਡੀਕਾਂਗ ਤੇ ਕੀ ਪਤਾ ਅਖੀਰ ਉਹ ਜਿਉਂਦੀ ਜਾਗਦੀ ਏਥੇ ਵਾਪਸ ਹੀ ਆ ਜਾਏ ?"

"ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ," ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਭਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ''ਪਰ ਸੋਚੀ ਗੱਲ ਏ, ਏਨਾ ਮੇਥਾ ਅਸੀਂ ਮਾਰ ਲਿਆ ਏ, ਜੇ ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਤੇ ਚਲੀ ਗਈ ਏ ਤਾਂ ਫੇਰ ਰੱਬ ਕਰੇ ਓਥੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਏ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਚਿਗਾਨੇਸਤੀ ਦੇ ਕਾਨਵੈਂਟ ਵੱਲ ਪਾ ਛੱਡੋ । ਜੇ ਉਹ ਓਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਏ। ਏਸ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਨੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਸਤ ਹੀ ਪੀ ਲਿਆ ਏ..."

"ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਹੋ ਹਾਲ ਏ। ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਬੜਾ ਸਖ਼ਤ ਜੁਰਮ ਹੋਇਆ ਏ।"

"ਦਾਤਜ਼ਿਰ - ਇਹ ਸਭ ਜਨਾਨੀਆਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਏ। ਤੱਕ ਤਾਂ ਸਹੀ ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਨੱਸ ਗਈ ਏ, ਉਹਦੇ ਵਰਗੀਆਂ ਕਹੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਮਚਾ ਸਕਦੀਆਂ ਨੇ। ਤੇ ਰਤਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਬਾਇਜ਼ਤ ਆਦਮੀ ਬਾਰੇ ਕਿਹੋ ਜਹੀਆਂ ਤੁਹਮਤਾਂ