ਲੋਕੀਂ ਹਾਲੀ ਪੁਲੀਸ ਸਾਰਜੰਟ ਦਾਂਤਜਿਰ ਕੋਲੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਛੇੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛਿੜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹਦਾ।

ਸੋਮਵਾਰ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੰਛੀਵਾੜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਉੱਪਰ-ਥੱਲੀ ਆ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਦਿਸਹੱਦਾ ਆਪਣੇ ਥੱਲੇ ਲੁਕੋ ਰਹੇ ਸਨ । ਸਲ੍ਹਾਬਾ ਹੀ ਸਲ੍ਹਾਬਾ ਚੁਪਾਸੀ, ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਸਿਲ੍ਹ ਦੀ ਜੁੱਲੀ ਧਰਤੀ ਨੇ ਉੱਪਰ ਲੈ ਲਈ ਸੀ।

ਮੰਗਲ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਤਜ਼ਾ ਦੇ ਬੂਹੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਹੀ ਖੜਕਾਇਆ। ਚੋਰਾਂ ਡਾਕੂਆਂ ਤੋਂ ਡਰੀ ਉਤਜ਼ਾ ਨੇ ਅੰਦਰ ਕਸ ਕੇ ਕੁੰਡੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਜਾਪਿਆ ਕਿ ਉਹਦੇ ਕੰਨੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੌਲੀ ਜਹੀ ਵਾਜ ਪਈ ਹੈ। ਉਹ ਗੰਠੀਏ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਹਾਏ ਹਾਏ ਕਰਦੀ ਉੱਠੀ, ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਦੀ ਸੀ ਉਹਨੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੈਦ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਹੀ ਹੋਏ ?

ਤੇ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਹੀ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ, ਤੋਂ ਬਚਾਣ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸਾਰੀ ਬੋਰੀ ਉੱਤੇ ਲਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਘੋਗਰੀ ਚੁੰਗੀ ਹੋਈ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਚਿੱਕੜ ਨਾਲ ਲਿਬੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

"ਤੂੰ ਏ?"

"ਹਾਂ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਹਾਂ! ਰੱਬ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਏ ਮੈਂ ਏਥੇ ਪੁੱਜ ਗਈ. ਇੰਜ ਛਜੀ ਖਾਰੀਂ ਮੀਂਹ ਪਿਆ ਵਰਦਾ ਏ ਤੇ ਪੈਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੋਡੇ-ਗੋਡੇ ਖੇਤਾ ਏ। ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ- ਲੰਘਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ।"

"ਸਫ਼ਰ ਚੰਗਾ ਰਿਹਾ ?"

"ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਜੋਗਾ ਚੰਗਾ ਹੀ। ਪਰ ਬਕੇਵੇਂ ਵਾਲੀ ਹੱਦ ਹੋਈ ਪਈ ਏ।"

"ਤੇ... ਸਭ ਠੀਕ ਠਾਕ ਰਿਹਾ?"

"ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਠੀਕ । ਮੈਂ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਮਿਲ ਆਈ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਚਿਰ ਕੋਠੇ ਹੋ ਸਕੇ। ਉਹ ਕੂਚ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਸਨ।"

"ਕਿੱਥੇ ਮਿਲੀ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ?"

"ਉਹਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਲਾ ਹੀ ਸੀ। ਉਹਦਾ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਕਮਰਾ ਏ। ਉਹ ਅਫ਼ਸਰ ਹੋ ਗਿਆ ਏ, ਮਾਂ, ਪਤਾ ਏ ਤੈਨੂੰ ? ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗੇ ਨਾਲੋਂ ਸਿੱਸਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਏ । ਕੁਝ ਯਰਕਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕੇਤ ਸੂ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ...।"

ਉਤਜਾ ਨੇ ਕੁੰਡੀ ਵੇਰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ । ਬਾਰੀਆਂ ਪਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ । ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੀ ਅੱਗ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਨਿੰਮੀ-ਨਿੰਮੀ ਲੇਅ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਆਪਣੇ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹਣ ਲੱਗੀ । ਉਤਜ਼ਾ ਨੇ ਬਕਸੇ ਵਿਚੋਂ ਉਹਦੇ ਲਈ ਸੁੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਕੱਢੇ, ਤੇ ਤੇਰ ਦੀ ਖੱਲ ਵਿੱਚ ਵਲ੍ਹੇਟ ਕੇ ਨੀਵੇਂ ਜਹੇ ਸਟੂਲ ਉੱਤੇ ਉਹਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਨਿੱਘ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।