"ਗੱਡੀ 'ਚ ਏਨੀ ਭੀੜ ਸੀ ਕਿ ਤਿਲ ਧਰਨ ਜੰਗੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਲੋਕਾ ਮੈਨੂੰ ਥਾਂ ਬਣਾ ਹੀ ਦਿੱਤੀ..."

"ਛੱਡ ਇਹ ਉਰਲੀਆਂ-ਪਰਲੀਆ। ਤੂੰ ਓਥੇ ਗਈ, ਤੂੰ ਪਰਤ ਆਈ ਤੇ ਕਿੱਸਾ ਖਤਮ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਗੋਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਠੰਢ ਹਟ ਗਈ ਉ, ਰਤਾ ਮਾਸਾ ਨਿੱਘ ਆਇਆ ਈ, ਠੀਕ-ਠਾਕ ਏਂ ਨਾ ?"

“ਹਾਂ-ਮਾਂ’’

"ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੂੰ ਏਥੇ ਹੀ ਸੌਂ ਜਾ। ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਈ ਕੋਲ੍ਹ ਤੈਨੂੰ ਮਸ਼ੀਨ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪਏਗਾ।"

"ਇਹ ਤਾਂ ਖ਼ਿਆਲ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਹੋਰ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।"

"ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤੇਰੇ ਮਗਰੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ-ਕੀ ਜਫ਼ਰ ਉਹਨਾਂ ਜਾਲੇ ਨੇ। ਪੁਲੀਸ ਦੀ ਤਫ਼ਤੀਸ਼ ਹੋਈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਜਾਲ ਸੁੱਟੇ ਗੀਤਜ਼ਾ ਦੀ ਬੂਥੀ ਇੰਜ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੀ ਕਿਸੇ ਛਿਤਰੌਲ ਕੀਤੀ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਉੱਤੇ।"

ਕੁੜੀ ਕਿੜ ਨਾਲ ਹੱਸੀ, "ਜਦੋਂ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਆਈ ਸਾਂ, ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਝੱਟ ਭਾਂਪ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਬੜਾ ਊਧਮ ਮੋਚਿਆ ਹੋਣਾ ਏਂ। ਉਹਨੇ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਚੰਗਾ ਹੋਏ ਜੇ ਸਾਡੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਭਿਣਕ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨੀ ਨਾ ਪਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ-ਆਈ ਦੰਦ-ਕਥਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲੇ..."

"ਹਾ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ।"

"ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਹੀ ਦੋਸਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਤਾ ਕਰਨ ਬੁਖ਼ਾਰੈਸਟ ਗਈ ਸਾਂ । ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਮੰਗੇਤਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਤਾ ਲਾਣਾ ਚਾਹਦੀ ਸਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜਿਉਂਦਾ ਏ ਕਿ ਮਰਿਆ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵੇ ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਕਪਤਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਆਂ, ਪਰ ਇਹ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਲਾ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਜਿਊਂਦਾ ਏ, ਮੈਂ ਘਰ ਪਰਤ ਆਈ ਹਾਂ ।"

ਊਤਜਾ ਨੇ ਬਿੰਦ ਦੀ ਬਿੰਦ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਫੇਰ ਹਾਮੀ ਭਰੀ, "ਸ਼ੈਦ ਇੰਜੇ ਹੀ ਠੀਕ ਰਹੇ ।"

ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੜੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਗੋਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ । ਫੇਰ ਉਤਜ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮ-ਧੀ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ ਉੱਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਦੀ ਔਖ ਲੱਗਣ ਤੱਕ ਖੜੋਤੀ ਉਡੀਕਦੀ ਰਹੀ। ਕੁੱਕੜ ਦੀ ਬਾਗ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਠ ਪਈ, ਤੇ ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਦੀ ਮੰਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਉਹਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਵਾਜ ਸੁਣੀ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਣੀ ਪੁਸ਼ਾਕ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿਤੇ ਮੀਂਹ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਰ ਰਿਹਾ। ਕੁੜੀ ਹਾਲੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ