ਉਹਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਅੱਧੇ ਕੁ ਘੰਟੇ ਪਿੱਛੇ ਪੁਲੀਸ ਸਾਰਜੰਟ ਦਾਤਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪਰਤੀ।

ਪਿੱਛੋਂ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਉੱਠ ਕੇ ਨਹਾ ਧੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨੇ ਕੇਸ ਵਾਹ ਲਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਹੁਣ ਰਾਤੀ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁੱਕਣੇ ਪਾਏ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਪੁਲੀਸ ਵਾਲਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਭਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਈ। ਪਰ ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਣ ਲਈ ਸੈਨਤ ਕੀਤੀ। ਦਾਤਜ਼ਿਰ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਬੜੀ ਕਰੜਾਈ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਸੈਂ, ਤੂੰ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ?"

ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿਛਾਂਹ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਇੰਜ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਗੋਲ ਕਰਨ ਦੀ ਏਸ ਦਾਂਤਜ਼ਿਚ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੁਰੱਤ ਹੋਈ। ਕੀ ਉਹ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨਾਲੋਂ ਛੋਟਾ ਅਫ਼ਸਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ? ਉਹ ਬੜੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਅੱਗੋਂ ਬੋਲੀ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਿਹਾ ਏ ?'

ਉਤਜ਼ਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਹਾਸਾ ਲੁਕਾਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਦੇ ਲਿਆ। ਉਹਨੇ ਪੁਲੀਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੈਨੀ ਕੀਤੀ। ਦਾਂਤਰ ਨੇ ਵੀ ਔਖ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਸਮਝ ਲੱਗ ਗਈ ਏ ਉਹ ਹੰਢਿਆ ਵਰਤਿਆ ਸੀ, ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਸਿਖਾਂਦਰੂ ਨਹੀਂ।

"ਤੁਸੀਂ ਬੀਬੀ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਜੀ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਸੋ ?"

"ਮੈਂ ਬੁਖ਼ਾਰੈਸਟ ਗਈ ਸਾਂ । ਮੈਂ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਇਤਲਾਹ ਲੈਣੀ ਸੀ ।"

ਉਤਜ਼ਾ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਬੋਲ ਪਈ, "ਮੈਂ ਸਾਰਜੰਟ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੋਸ ਦਿੱਤਾ ਏ।"

ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੜਾ ਤਕੜਿਆਂ-ਤਕੜਿਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਆਪ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਦਾਂਤਜ਼ਿਚ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਟੋਕ ਦਿੱਤਾ, "ਬੜੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ । ਸਾਰਾ ਮਾਮਲਾ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਏ । ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ, ਬੀਬੀ ਜੀ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇੰਜ ਅਚਨਚੇਤ ਹੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਾ ਦੇਣਾ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਜ਼ਰੂਰ ਰੰਗ ਆ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਏਦੂੰ ਵੀ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਕੋਈ ਹੋ ਗਈ ਏ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਢੂੰਡਿਆ - ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਏਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੈਂ ਚਿਗਾਨੇਸਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੱਠੀ ਪਾਈ ਏ..."

ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਮਸੂਮ ਔਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆ। ਉਤਜ਼ਾ ਫੇਰ ਵਿਚੋਂ ਬੋਲ ਪਈ, “ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਮੀੜਿਆ ਪਰਤੇਗਾ, ਓਦੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਮਾਨੋਲ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿਆਂਗੇ ।"

ਪੁਲੀਸ ਸਾਰਜੰਟ ਕਾਫ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। "ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਏ, ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ," ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ।

"ਹੁਣ ਏਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਪੁੱਛ ਪੜਤਾਲ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ। ਪਰ ਏਸ