ਬਾਹਰ, ਸਤੋਇਕਾ ਚਰਨੈਤਜ਼ ਤੇ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਦਾ ਆਪਣੇ ਬੂਟਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਰਫ਼ ਝਾੜ ਰਹੇ ਸਨ । ਬਾਹਰ ਬੱਝਾ ਹੋਇਆ ਕੁੱਤਾ ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਭੌਂਕਿਆ ਸੀ ਤੇ ਫੇਰ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਤਜ਼ਾ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, "ਇਹ ਖਸਮਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਭੌਂਕਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ?"

“ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਭੇਕਿਆ ਸੀ," ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਨੇ ਹੌਲੀ ਦੇਣੀ ਕਿਹਾ, "ਫੇਰ ਓਸ ਓਪਰੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ ਏ।"

ਊਤਜ਼ਾ ਨੇ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉਤਲਾ ਰੁਮਾਲ ਸੁਆਰਿਆ, ਇੱਕ ਨਜ਼ਰੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਖੜੋਤੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਈ। ਓਪਰੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਤੌਖਲੇ ਉੱਡ ਗਏ।

"ਤੁਸੀਂ ਸੁਖੀ ਵਸੋ! ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ ।"

ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੋਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਲਿੱਸੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹਦੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਵਸਾਰ ਸਨ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਝੋਰਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ: ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਉਹਦਾ ਢਿੱਡ ਕੁਝ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਓਪਰੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਉੱਡਦੀ-ਉੱਡਦੀ ਨਜ਼ਰੇ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਫੇਰ ਝੱਟ ਊਤਜ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਸੋ ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ?"

"ਨਹੀਂ - ਕੁਝ ਕੁਝ ਸਿਹਾਣ ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਪਈ ਏ - ਉਹ! ਇਹ ਤੇ ਸਾਡਾ ਠਠਿਆਰ ਕਾਰੀਗਰ ਏ, ਸਤੋਇਕਾ ਦਾ ਭਰਾ । ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ-ਪੂਰਾ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ ਏ । ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਏ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾੜ੍ਹੀ ਰੱਖਦਾ ਹੁੰਦਾ ਮੈਂ । ਬੜਾ ਫ਼ਰਕ ਪੈ ਗਿਆ ਏ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੋਰ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਏਂ..."

"ਮੈਂ ਉਹੀ ਵੋਇਕੂ ਹਾਂ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ, ਤੂੰ ਹੀ ਠੀਕ ਹੋਵੇਂ। ਜਿਹੋ ਜਿਹੇ ਵੋਇਕੂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੈਂ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।"

ਜੋ ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਤਜ਼ਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਉਹਨੇ ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਲਈ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਭਰਿਆ।

ਵੋਇਕੂ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼-ਖੁਸ਼ ਬੋਲੀ ਗਿਆ, "ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਟਿਕਾਈਏ ਪਿੱਛੋਂ ਗੱਲਬਾਤ ਛੇੜਾਂਗੇ।"

ਉਤਜ਼ਾ ਨੇ ਪਸ਼ਮੀ ਕੋਟ ਤੇ ਟੋਪੀਆਂ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਏਧਰ-ਓਧਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਉਹ ਜਦੋਂ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੀ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਹੌਲੀ ਜਹੀ ਆਪਣੀ ਅਰਕ ਉਹਨੂੰ ਮਾਰੀ । ਪਰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉਹਨਾਂ ਹਟਕੋਰਿਆਂ ਕਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਹੀ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਘੁੱਟਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨੇ ਅੱਗੋਂ ਕੋਈ ਸੈਨਤ ਨਾ ਕੀਤੀ।

ਵੋਇਕੂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਾਰੇ ਬੂਟ ਤੇ ਭਾਰੇ ਕਾਰਡਰਾਏ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਤਾ ਕੁ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਵੱਲ ਪਰਤਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਗ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਰਹੇ ਵਾਲ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁਆਰੇ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਈਪ ਕੱਢ ਲਿਆ।