ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹਨੇ ਇਹਦੇ ਵਿੱਚ ਤਮਾਕੂ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਫੇਰ ਲਾਈਟਰ ਕੱਢ ਕੇ ਇਹਨੂੰ ਬਾਲ ਲਿਆ। ਏਨੇ ਚਿਰ ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਏਸ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਅਨੋਖੇ ਜੰਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈ ਜਿਦੇ ਨਾਲ ਹੁਣੇ ਏਸ ਓਪਰੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਅੱਗ ਬਾਲੀ ਸੀ । ਸਤੋਇਕਾ ਉਹਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਇਆ ਏ..."
ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਬਿੰਦ ਦੀ ਬਿੰਦ ਬਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਿਆਲੇ ਦੇ ਜਲੌ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਫੇਰ ਓਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਨਿਮੋਝੂਣਤਾ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਈ।
"ਊਤਜ਼ਾ ਪਿਆਰੀ," ਵੋਇਕੂ ਨੇ ਬੜੀ ਮੁਲਾਇਮੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰ ਕੇ ਏਸ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਡਰਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਿਆਂ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ।" “ਸੁਣਿਆਂ ਈ, ਕੁੜੇ ।" ਧਰਮ-ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪੀੜ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਵੋਇਕੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂਏਂ ਦੇ ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਕੱਢੇ। "ਕੀ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੱਠੀ ਚਪੱਠੀ ਲਿਖੀ ਏ ?” ਉਹਨੇ ਉਤਜ਼ਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਹਾਂ, ਉਹਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਰਕਮ ਵੀ ਭੇਜੀ ਏ।"
"ਉਹਦੀ ਚਿੱਠੀ ਆਇਆਂ ਚਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਏ," ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਵਿਚਾਲਿਓਂ ਹੀ ਬੋਲ ਉੱਠੀ।
"ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ?"
ਕੁੜੀ ਨਾ ਕੁਈ ਤੇ ਉਤਜ਼ਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਪਰ ਹੁਣ ਮੋਰਚੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ?" ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲਿਆ।
"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਖਾਣ ਪੀਣ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦੀ ਹਾਂ," ਜਿਹੜੀ ਚੁੱਪ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਉਤਜ਼ਾ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦਾ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਤਨ ਕੀਤਾ।
"ਜ਼ਰਾ ਠਹਿਰ ਜਾ, ਕੁਝ ਦੇਰ ਨੂੰ ਸਹੀ। ਆ ਬਹਿ ਜਾ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਲਈਏ। ਮੈਂ ਏਧਰ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਸਿਆਸੀ ਕੰਮ ਲਈ ਆਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਮੇਰੇ ਗਰਾਈਂ ਲਫ਼ਟੈਨ ਕੇਕੋਰ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਏਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਪਤਾ ਕਰ ਜਾਵਾਂ । ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਤੋਇਕਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ ਨੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੱਠੇ ਮਸ਼ੀਨ ਤੋਂ ਵੀ ਹੋ ਆਏ ਹਾਂ।"
ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਉੱਚੀ ਡਸਕੋਰੇ ਲੈਂਦਿਆਂ ਫਿੱਸ ਪਈ ਤੇ ਭੁੰਜੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਬਹਿ ਗਈ, "ਅਜਿਹੇ ਕੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੇਲ਼ੇ ਉਹਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਘਰੋਂ ਧੱਕਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਏ।"
ਊਤਜ਼ਾ ਥੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਢੇ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗੀ।
"ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੁੜੀ ਏਥੇ ਵੇ," ਵੋਇਕੂ ਕਹਿੰਦਾ ਗਿਆ,
