ਗ਼ਰੀਬ ਨੂੰ ਕਿਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਸਕਦੀ।

"ਸਾਰਜੰਟ ਜੀ," ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਡਾਢੀ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਏ - ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾ ਲੈਣ ਦਿਉ।"

"ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ, ਓਥੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਬਥੇਰਾ ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ।"

“ਪਰ ਏਥੇ ਤਾਂ ਕੁੱਕੜ ਭੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਏ !" ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਮਖ਼ੌਲ ਕੀਤਾ।

ਪੁਲਸੀਆ ਕੁਝ ਨਰਮ ਹੋ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਂਦਾ ਬੋਲਿਆ, "ਚੱਲ ਹੁਣ, ਚੜ੍ਹ ਵੀ ਜਾ! ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤਾ ਵਕਤ ਨਹੀਂ।"

ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਕਈ ਢੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੁਲਿਸ ਸਾਰਜੰਟ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ? ਪਰ ਉਹ ਜਣੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਮਕੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਥੱਲੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਬੜੇ ਕਸ ਕੇ ਮੀਟੀ ਰੱਖੇ। ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਮੁਰਗਾਬੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਰੀ। ਗਾਰਨਿਆਤਜ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਫੁੰਡਣ ਲਈ ਜਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਬੰਦੂਕਾਂ ਈਜਾਦ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਬ ਮਾਹਿਰ ਸੀ। ਮੀੜਿਆ ਨੇ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸਤੀਆ ਦੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਚੀ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਬੜੀਆਂ ਫੂਟਾਂ ਮਾਰੀਆਂ, ਪੁਲਸੀਆ ਗੁੱਝਾ- ਗੁੱਝਾ ਮੁਸਕਰਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹਨੇ ਕੋਈ ਸਵਾਲ-ਜਵਾਬ ਨਾ ਕੀਤਾ।

ਥਾਣੇ ਪੁੱਜ ਕੇ, ਸਾਰਜੰਟ ਇੱਕ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨੇ ਉਹਨੂੰ 'ਪ੍ਰਾਹੁਣਿਆਂ ਦਾ ਕਮਰਾ' ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖਰਵੇਪਣ ਦੇ ਉਹਨੇ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੱਚੀ-ਮੁਚੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਸੀ। ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੰਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੰਦ ਕਰੀਚਦਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਣਾ ਚਾਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਰੇ ਅੰਦਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਸੱਖਣੇ ਬੈਂਚ ਸਨ, ਕੰਧ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਲੰਡਰ ਲਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਪਤਲੇ ਜਿਹੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਫਰੇਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ ਵਲਾਦ, ਸੂਲੀ 'ਤੇ ਟੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ।

"ਡਰ ਨਾ, ਹੁਣ ਉਹਦੇ ਸਮੇਂ ਲੱਦ ਗਏ,” ਗਾਰਨਿਆਤਜ਼ਾ ਨੇ ਮਸਤ-ਮਸਤ ਜਿਹੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਢੰਗ ਵੱਖਰੇ ਨੇ ਤੂੰ," ਉਹਨੇ ਬੂਹੇ ਕੋਲ ਖੜੋਤੇ ਸੰਤਰੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਏਥੋਂ ਹਿੱਲੀਂ ਨਾ । ਕੋਈ ਅੰਦਰ ਨਾ ਆਏ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜ਼ਰੂਰੀ, ਏਥੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਕੋਈ ਨਾ ਜਾਏ।"

"ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਏਂ ?” ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਇਹਨਾਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਤੋਂ ਤਹਿ ਕੇ ਚੀਕਿਆ, "ਉਹ ਚਿੱਠੀ ਕਿੱਥੇ ਵੇ ?"

"ਕੋਈ ਚਿੱਠੀ-ਚੁੱਠੀ ਨਹੀਂ ਮੁੰਡਿਆ। ਅਸਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਬਿਆਨ ਲੈਣੇ ਨੇ..."

"ਕਿਹੜੇ ਬਿਆਨ ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।"

“ਸੁਣ ਮੁੰਡਿਆ, ਬੀਬਾ ਬਣ। ਇੰਜੇ ਨਾ ਜਵਾਬ ਦਈ ਜਾ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਐਨ ਮੁਮਕਿਨ ਏ ਕਿ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦੋ ਚਾਰ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਤੁੜਵਾ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਇਹ ਦੰਦ