ਮੁੜ ਕੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ । ਜੇ ਤੂੰ ਭਲਾਮਾਣਸ ਬਣ ਕੇ ਸਾਡੀ ਮੰਨੇ ਤਾਂ ਝੱਟ ਹੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਿੱਕਤ ਦੇ ਸਭ ਮਾਮਲਾ ਰਫ਼ਾ-ਦਫ਼ਾ ਹੋ ਜਾਏਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਿਹਾ ਵਾਂ।"
ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਸਿਸਕੀ ਲਈ, ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੁਲਸੀਏ ਉੱਤੇ ਚੰਗਿਆੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਿਸ਼ਕੀਆਂ, “ਚੰਗਾ, ਕੀ ਕੁਹਾਣਾ ਜੇ ਮੈਥੋਂ ?"
"ਨਹੀਂ, ਇੰਜ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ।”
"ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੀ ਬਿਆਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹਦੇ ਓ ?" ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਬੇਸਬਰਿਆਂ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ।
"ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ, ਬੱਲੀ, ਉਹ ਬੰਦੂਕ ਕਿੱਥੇ ਵੇ?” ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਪੁਲਸੀਏ ਨੇ ਤੱਕਿਆ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ, ਤੇ ਫੇਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਹੀ ਮੁਸਕੜੀ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਤੇ ਫੇਰ ਡੂੰਘੀ ਨਿਰਾਸਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਵ।
ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਡੂੰਘੀ ਬਿਪਤਾ ਵਿੱਚ ਫਾਥਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਕਹੇ ਤੇ ਕੀ ਕਹੇ। ਜੇ ਉਹਨੇ ਬੰਦੂਕ ਚੁੱਕਣੀ ਮੰਨ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਪੁੱਛ-ਪੁੱਛ ਕੇ ਪੀਪੂੰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ ਕਿ ਬੰਦੂਕ ਲੁਕਾਈ ਕਿੱਥੇ ਈ ? ਜੇ ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉੱਕਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਦੀ ਓਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਮਤ ਆਏਗੀ: ਘਸੁੰਨਾਂ, ਡੰਡਿਆਂ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਵੱਧਰੀ ਦੀ ਮਾਰ, ਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਉੱਤੇ ਭਿੱਜਾ ਰੱਸਾ...
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਬਕਿਆ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕੋਈ ਬੜੀ ਬੰਦੂਕੜੀ! ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਲੋੜ ! ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹਦਾ! ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ੋ!”
"ਜੇ ਤੂੰ ਇਕਬਾਲ ਕਰ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਨਾ ਵਾਂ ਤੇਰਾ ਡੰਨ ਘਟਾ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਇੰਜ ਭੜਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਥੱਲੇ ਕਿਸੇ ਅੱਗ ਬਾਲੀ ਹੋਵੇ, "ਕਿਦ੍ਹੀ ਸੀ ਉਹ ਬੰਦੂਕ ?" ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਕ੍ਰਿਸਤੀਆ ਸਾਹਿਬ ਦੀ - ਜਿਦ੍ਹੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਰਗ਼ਾਬੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਦਾ - ਹੁੰਦਾ ਏ ?"
"ਉਹੀਓ ਬੰਦੂਕ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਛਰੇ ਭਰ ਕੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਏ ਜਿਹੜੇ ਅਲੂਚੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਨੇ ?"
"ਉਏ ਸਹੁਰੀ ਦਿਆ! ਜਿਰ੍ਹਾ ਤੂੰ ਕਰੇਂ, ਤੇ ਜਵਾਬ ਮੈਂ ਦਿਆਂ ? ਹੁਣੇ ਝੱਟ-ਪਟ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ ਬੰਦੂਕ ਕਿੱਥੇ ਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਜਿਹੇ ਪੇਸ਼ ਪਵਾਂਗਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਕਣਾ ਪਏਗਾ।"
"ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।"
ਬੜੀ ਅਡੋਲ, ਬੜੀ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ, ਪੁਲੀਸ ਸਾਰਜੰਟ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਅਰੋਆਂ,
