ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਇੰਜ ਤ੍ਰਭਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਤੇ ਉਸ ਨਾੜ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, “ਗ੍ਹੀਤਜ਼ਾ?"

"ਹੋਰ ਕੌਣ!"

"ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲਾ ?"

“ਆਹ ਪੁੱਤਰ, ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲਾ ।"

ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦਾ ਦਿਮਾਗ ਫਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਮਸ਼ੀਨ ਉੱਤੇ ਉਹ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਓਥੇ ਉਹਨੂੰ ਜਗੀਰਦਾਰ ਦੇ ਬੰਦੋਬਸਤ ਬਾਰੇ ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇ ਬੁਰਜ ਵਿੱਚ ਜਗੀਰਦਾਰ ਦੇ ਆਖੇ ਅਖਰੀਲੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਇੱਕ ਲਿਸ਼ਕਾਰੇ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਏ।"ਸਭ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਏ ਚਾਚਾ ਗਲੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਏ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਬੇੜੀ 'ਚ ਵੱਟੇ ਪਾਏ ਨੇ। ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸਤੀਆ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾ ਕੇ ਉਹਦੇ ਕਲੇਜੇ ਠੰਢ ਨਹੀਂ ਪਈ, ਸੋ ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨੋਂ ਹੀ ਮੁਕਾਣਾ ਚਾਹਦਾ ਏ।"

"ਹਾਂ," ਬੁੱਢਾ ਆਦਮੀ ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ।

"ਆਮ ਕਹਾਵਤ ਏ..."

"ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਜੀਲ 'ਚੋਂ ਕਹਾਵਤ ਸ਼ੈਤ ?" ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਹਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।

"ਨਹੀਂ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੁੱਖੜਿਆਂ 'ਚ ਨਿੱਕਲੀ ਕਹਾਵਤ 'ਕਿਨ੍ਹੇ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਕੱਢੀ ਏ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ। ਤਾਂ ਫੇਰ ਫੱਟ ਏਡੇ ਡੂੰਘੇ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ।"

"ਸੌ ਵਿਸਦੇ ਸੱਚ ਏ! ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਤਾਂ ਬੜਾ ਹੀ ਡੂੰਘਾ ਫੋਟ ਲਾਇਆ ਏ।"

"ਇੰਜ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ," ਥੋੜੀ ਸੋਚ ਪਿੱਛੋਂ ਤ੍ਰਿਗਲੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਗੀਤਜ਼ਾ ਦੀਆਂ ਪਤਾ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਇਜ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਏ। ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮਾਂ ਦੇ ਜਾਏ ਓ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਏ ਉਹ ਗਿਰਜੇ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਓਥੋਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੇਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਏ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ ਮਰੀਅਮ ਉਹਨੂੰ ਡੰਨੇਗੀ, ਉਹ ਕੁੰਭੀ ਨਰਕ 'ਚ ਪਏਗਾ ਤੇ ਬਲਦੇ ਭੱਠਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੰਜੇਗਾ...।"

"ਤੈਨੂੰ ਉਹਦਾ ਠੀਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਗਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੋਤਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਗੋਲਦਾ ਏ ? ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਸ਼ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਊਂਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਏ, ਦੋਲਤ ਜੋੜਦਾ, ਜੱਦੀ ਜਾਇਦਾਦ 'ਚ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸੰਨ੍ਹ ਲਾਦਾ! ਉਛ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਓਦੋਂ ਉਹਦੇ ਢਿੱਡ 'ਚ ਤੰਗਲੀ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।"

"ਕਦੋਂ?"

"ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਨੜੋਏ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹਦਾ ਸੀ ।"

ਤ੍ਰਿਗਲੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਲੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ, "ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ ਮਰੀਅਮ ਇਹਦੇ ਅੰਗ ਸੰਗ ਸਹਾਈ ਹੋਈ। ਇਹਨੂੰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਢਹੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹਨ ਦਈਂ।