ਸੀ, ਪਰ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਭ ਸੁਆਦ ਮਰ ਗਏ ਸਨ । ਜਿਊਂਣ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਘਿਣ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਥੱਲੇ ਡੂੰਘ-ਡੂੰਘਾਰੇ ਲੱਥ ਕੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹਦਾ ਸੀ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਕੋਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਨਿਰਮਲ ਅਮਨ ਵਿੱਚ।

ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿੜ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤ੍ਰਿਗਲੀਆ ਦੁਆਲੇ ਬਹਿ ਗਏ। ਬੁੱਢੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਇੰਜ ਚੌਧਰ ਲੈ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮੌਕੀ ਦੇ ਖਗਿਆ ਦੀ ਬਣਾਈ ਮੋਟੀ ਸਾਰੀ ਸਿਗਰਟ ਪੀਂਦਿਆਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਂਦਾ ਰਿਹਾ 'ਵਿਚਾਰੇ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਭਾਣਾ ਵਰਤਿਆ'

"ਉਹਨੂੰ ਓਸ ਬੰਦੂਕ ਦਾ ਓਨਾਂ ਕੁ ਈ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਿੰਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ 'ਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ!"

"ਉਹ ਇਹਦੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਹੀ ਕੀ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇਦੂਕ ਚੋਰੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ "

"ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤ੍ਰੈ-ਨੱਕੇ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।"

ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਕਾਂਬਾ ਛਿੜਿਆ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਆਕੜ ਜਹੀ ਭੰਨੀ ਤੇ ਫੇਰ ਵੱਖੀ ਪਰਨੇ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਨੀਂਦਰ ਨੇ ਦਬਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।

ਤ੍ਰਿਗਲੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘਰ ਵਾਲੀ ਕਿਤਜ਼ਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਕਿਤਜ਼ਾ ਨੇ ਹੀ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਦੇ ਜੰਮਣ ਵੇਲੇ ਦਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਨਿਭਾਇਆ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਸਿਰ ਪਿਛਾਂਹ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹਿਲਾਏ ਜਿਹੜੇ ਮਸਾਂ ਹੀ ਉਹਦੇ ਦੰਦੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਧੱਕਣੀ ਵਾਂਗ ਧੱਕਦੀ ਰਹੀ । ਉਹ ਭੈਂਸੜੇ ਦਾ ਭੇਸੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਖੜਦੀ ਤਾਂ ਘਰਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਸੀ।

ਟਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਹੁੰਗਿਆ। ਕਿਤਜ਼ਾ ਨੇ ਬਿੰਦ ਦੀ ਬਿੰਦ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਫੇਰ ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ ਉੱਚੀ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਦੇ ਕਾਲੇ ਝੁਰੜੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਜਹੀ ਆ ਗਈ, "ਵਿਚਾਰੇ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕੁੱਟਿਆ ਏ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੇ।"

ਚਾਚੇ ਤ੍ਰਿਗਲੀਆ ਨੇ ਝਿੜਕਿਆ, "ਕਿਤਜ਼ਾ ਇਹ ਤੂੰ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਲੱਭੀ ਏ ?"

"ਪਰ ਏਨੇ ਤੇ ਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਟੂਣਾ ਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ

"ਮੇਰੀ ਜਾਚੇ ਉਹਦੇ ਗੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਬ ਆ ਗਈ ਏ?"

"ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਏ, ਉਹਨਾਂ ਏਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਟੂਣਾ ਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਏ।ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਅਸਤਬਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਆਂ, ਤੇ ਏਸ ਟੂਣੇ ਦੇ ਉਲਟ ਟੂਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਨਾਲੇ ਉਹਨੂੰ ਲੇਟੀ ਬੰਨ੍ਹਣੀ ਆਂ। ਹਾਇ, ਉਹ ਮੋਟੇ ਨੱਕਾਂ ਵਾਲੇ ਜਗੀਰਦਾਰ, ਤੇ ਸੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕੁੱਪਾ ਹੋਏ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਜਰੀਆ ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ