ਅੱਖੀਆਂ ਮਾਰਦੀਆਂ ਨੇ - ਰੋਬ ਕਰੇ ਉਹਨਾਂ ਹੈਂਸਿਆਰਿਆਂ ਲਈ ਨਵਾਂ ਸੂਰਜ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ। ਉਹ ਖੜੋਤੇ ਦੇ ਖੜੋਤੇ ਹੀ ਸੁੱਕ ਜਾਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਲੇਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਲ ਕੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਇਹ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਕੀਤੀ ਏ..."

"ਚੁੱਪ ਕਰ ਨੀ, ਬੁੱਢੀਏ," ਤ੍ਰਿਗਲੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਸੁਣ ਲਊਗਾ।"

"ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਈ ਪਿਟਨੀ ਆ, ਮੇਰਾ ਸਬਰ ਪਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਬਾ ਫੇਰ ਨਾ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਲੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਣ।"

ਉਹ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਸਤਬਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ, ਤੇ ਕਿਤਜ਼ਾ ਨੇ ਓਸ ਉੱਤੇ ਭੇਡ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਖੋਲ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਚਾਚਾ ਗਲੀਆ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਫੇਰੇ ਪਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੁੱਝਿਆ ਦੱਸਣ ਲਈ ਭਾਂਡਿਆਂ ਤੇ ਸੰਦਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਏਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਦੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੀ ਭੁੰਬਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੋਈ ਬਲਦਾ ਕਲਾ ਲੱਭਦਾ, ਕਦੇ ਲੇਟੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਝੁਕਾਂਦਾ ਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਕਾਫੀ ਚਿਰ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹਨੇ ਕਿਤਜ਼ਾ ਨਾਲ ਗੋਲ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਹੀ ਲਿਆ।

“ਪਤਾ ਈ ਨਾ, ਰਾਦੂ ਮੁਖ਼ਤਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਵਾਹ ਲਾ ਕੇ ਏਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਇਹਨੂੰ ਏਥੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਦਿਨ ਲਈ ਹੀ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਆਂ, ਪਰ ਜੇ ਕਿਤੇ ਤ੍ਰੈ-ਨੱਕੇ ਨੂੰ ਸੂਹ ਲੱਗ ਗਈ ਤਾਂ ਬੜਾ ਰੇੜਕਾ ਪਉ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰ ਰਹਿਣ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ। ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਛਾਂਟੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ।"

ਕਿਤਜ਼ਾ ਨੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸਤਾਏ ਹੋਏ ਉੱਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰ ਘਿਰਣਾ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।

"ਸੰਤਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹ ਪੀ ਜਾਏ। ਉਹਦੀ ਤਾਂ ਏਨੀ ਦੌਲਤ ਜੋੜ ਕੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਫਟਦੀ। ਜਿੱਡਾ ਮੋਟਾ ਹੋਈ ਜਾਦਾ ਏ, ਓਡੀ ਹੀ ਉਹਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਧੀ ਜਾਂਦੀ ਏ! ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਤਾਂ ਸੀ ਜਿਸ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਹੁਣ ਕੰਮ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਫੇਰ ਇਹ ਖੇਖਣ ਕਿਉਂ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕਸੂਰ ਇਹਦਾ ਈ ਏ ? ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨੀ ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪ ਵਰਤ ਚੁੱਕੀ ਏ। ਚੇਤੇ ਈ ਨਾ- ਮੈਂ ਦਸ ਦਿਨ ਬੀਮਾਰ ਰਹੀ ਸਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੀਹ ਗਿਣ ਲਏ ਸਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਰਕਮ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਜ ਵਾਧੇ ਦਾ ਦੇਣਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਹਾਇ ਦੇ! ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੀ ਹਾਅ ਪਏ । ਤੂੰ ਅੱਜ ਰਾਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ। ਓਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਮਲ੍ਹਮ ਦੀ ਡੱਬੀ ਪਈ ਹੋਏਗੀ । ਉਹ ਤੂੰ ਲੈ ਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਮਲ੍ਹਮ ਇਹਦੇ ਸਾਰੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿਆਂਗੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੇਲਿਆ ਵਿੱਚ ਕਈਆਂ ਦੇ ਵੋਟ ਰਾਜ਼ੀ ਕੀਤੇ ਨੇ। ਉਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੈਂ ਏਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਵਾਂ ਨਰੋਇਆ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ। ਇਹਨੂੰ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਔਡ ਕੇ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਪੈਣੀ। ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਇਹਦੀ ਨੌਕਰੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਏ, ਤੇ ਸਤੰਬਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਜਮੇਟ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਜਾਏਗਾ। ਸੈਤ ਓਥੇ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਏਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਵਤੀਰਾ ਕਰਨ"