ਥਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਾਬਤਾ ਤੇ ਨਿਆਂ ਪੂਰਾ-ਪੂਰਾ ਚਲਾਣ ਖ਼ਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਦਾ ਤੂੰ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨਾ ਏਂ। ਤੇ ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਇਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਜਹੋਨਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਿਓ ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਾਰ ਦੇ ਆਪ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋਈਏ।... ਅਸਲ ਗੱਲ ਏ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਮੁਆਇਨੇ ਉੱਤੇ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਰਹੇ। ਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਇਹਨਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਦਾ ਤਅੱਲਕ ਏ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹ ਇਲਣੀ ਦਾ ਨਾਚ ਨਚਾਵਾਂਗਾ..."

ਸਾਰਜੰਟ-ਮੇਜਰ ਕਾਤਾਰਾਮਾ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ 'ਨਾਚ ਨਚਾਣ' ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰੱਬ, ਸੰਤਾਂ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ ਮਾਤਾ ਮਰੀਅਮ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ, ਵੇਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚੀਜਾ ਤੱਕ ਹੀ ਮਹਿਦੂਦ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਬੈਤਾਨ ਦੀ ਦਾੜ੍ਹੀ, ਮਾਤਾ ਮਰੀਅਮ ਦਾ ਤਾਜ, ਸੰਤ ਜੂਪੀਟਰ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਆਰਕੇਜਲ ਗੇਬਰੀਅਲ ਦੀ ਗੋਗੜ, ਚਾਰ ਪੂਜ ਪਰਚਾਰਕ ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਯਾਰ ਨੇ.....

"ਚਵਾਂ ਪੂਜ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜੇ ਦੀ ਸਹੁੰ ਜਿਸ ਦੇ ਬੁੱਤ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਚੁੰਮਿਆ ਸੀ," ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਬਟੇਲੀਅਨ ਦੀ ਗੋਣ ਵਾਲੀ ਟੈਲੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇੰਜ ਗੰਵੀਂਦਾ ਏ, ਉਇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਮਾਰ ਵਗੇ। ਚਲੋ, ਚੀਕੋ, ਕੁਝ ਵਾਜ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਵੇ। ਇੱਜ ਗੰਵੋ ਕਿ ਅਸਮਾਨੀ ਗੂੰਜਾਂ ਪੈਣ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਪਾਹੀ ਹੋ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋਰ ? ਸਹੁੰ ਆਰਕੇਜਲ ਦੀ ਗੋਗੜ ਦੀ, ਜਿਹੜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਯਰਾਨਿਆਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਏ।

ਆਪਣੀ ਕਾਵਿਮਈ ਮੌਲਿਕਤਾ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਾਰਜੰਟ ਮੇਜਰ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਾਰੇ ਗਲਾਸ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਲੋੜ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਬੜੀ ਸਾਰੀ ਲੰਘ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰੱਜ ਕੇ ਸਹੁੰਆਂ ਖਾ ਤੇ ਅਫ਼ਸਰਾਂ, ਪਾਦਰੀਆਂ, ਜੱਜਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲਾ ਕੱਢ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦਲੀਲ ਦੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਛੁਹ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਲਣੀਆਂ ਤੇ ਉਬਾਸੀਆਂ ਲੈਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆ।

ਰਜਮੰਟ ਦਾ ਘੜਿਆਲ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਖੜਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕੋਸਤੀਆ ਤੇ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਚੌਥੀ ਬਾਤਰੀ ਦੇ ਅਸਤਬਲ ਵਿਚ ਸੈਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੱਜਰੀ ਨਰਮ ਬਰਫ ਜਿਹੜੀ ਹੁਣੇ ਡਿੱਗੀ ਸੀ ਉਹ ਬੇ-ਚੰਨ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਨਿੰਮ੍ਹਾ-ਨਿੰਮ੍ਹਾ ਚਾਨਣ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਵਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸੁਣੀਂਦੀ। ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੰਤਰੀ ਠੰਢ ਤੇ ਉਨੀਂਦਰੇ ਨਾਲ ਘਗਿਆਈਆ ਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ 'ਗੁਪਤ ਬੋਲ' ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸਨ।

"ਏਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਓਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਡਿਊਟੀ ਮੁੱਕਣ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਥਾਂ ਆ ਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਲੈਂਦਾ ਏ।" ਕਾਰਪੋਰਲ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਹਉਕਾ ਲਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ੍ਹੇ ਕੌਣ ਮੋੜ ਕੇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ