"ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ, ਫਲੋਰੀਆ ।"
ਕਾਰਪੋਰਲ ਨੂੰ ਝੋਟ-ਪਟ ਨੀਂਦਰ ਆ ਗਈ। ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੀਂਦਰ ਤੋਂ ਬੜਾ ਉੱਚਾ- ਉੱਚਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਭਾਰੀ ਬੂਹਾ ਹੀ ਤੱਕ ਸਕਦਾ। ਦੂਜੇ ਯਾਦ-ਚਿਤ੍ਰ ਤੇ ਚੇਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਰ ਲਫ਼ਜ਼ ਸਭ ਉਹਨੂੰ ਓਸ ਪਲ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਲਿਜਾਂਦੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ ਛੱਡਣਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ ਜਗੀਰਦਾਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੋਟੀ ਤੇ ਲੂਣ ਲਈ ਉਹਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ।
"ਸੁਖੀ ਸੁਖੀ ਜਾ," ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸਤੀਆ ਤ੍ਰੈ-ਨੱਕਾ ਖੇਡਿਆ ਜਿਹਾ ਬੋਲਿਆ ਸੀ।
"ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹਿਸਾਬ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ, ਮਾਲਕ ।"
"ਕਿਹੜਾ ਹਿਸਾਬ ?... ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ. ਇਹ ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਨਿਬੇੜ ਲਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਥੋਂ ਲਿਆ ਏ-ਉਹ ਮੈਂ ਸਭ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਏ। ਜਾਪਦਾ ਏ ਕਿ ਹਾਲੀ ਵੀ ਤੂੰ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਦੇਣਾ ਈ ਏ ।"
"ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਜਾਈ ਰਹਾਂਗਾ, ਸ਼ੈਦ ਪਰਲੇ ਤੀਕ ?" ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਰੋਹ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਸ਼ੈਦ ਨਹੀਂ," ਹੈ-ਨੱਕੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਏਗਾ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚੱਲਿਆ ਏਂ ਓਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਬਾਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ ਸਿੱਖ ਲਏ । ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਓਥੇ ਤੇਰਾ ਘਾਣ ਹੋ ਜਾਏਗਾ । ਏਥੇ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਬਚਾਅ ਹੋ ਗਿਆ ਏ ।" ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਟੇਢੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। "ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੱਕ ਸਕਦਾ ਦਾ, " ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸਤੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਕਰ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਡਿਗੇਗਾ। ਦਫ਼ਾ ਹੋ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਬੜਾ ਧੰਨਵਾਦ ਨਾ ਕਰ !"
ਕੋਠੀ ਵਿਚ ਨਿੱਕਲ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਮਸ਼ੀਨ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਗ੍ਹੀਤਜਾ ਓਥੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੀ। ਸਤਾਂਕਾ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾਚ ਲਈ ਗਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
"ਕੀ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸਤੀਆ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਏ ?" ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ ਸਾਰ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਹਾਂ, ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਏ.. ਅੱਗੇ ਨਾਲ ਵੱਧ ਕਰਜ਼ਾ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਕੱਢ ਵੜਾਇਆ ਸੂ।"
"ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇਹਦੀ ਰਤੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਨਿਬੇੜ ਲਵਾਂਗਾ ।"
