ਸਤਾਂਕਾ ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਸਣੇ ਹੋਰ ਕਿਧਰੇ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਓਥੇ ਇਕੱਲੀ ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਲੱਭੀ। ਉਹ ਹੁਣ ਏਨੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਭਾਰੀਆਂ-ਭਾਰੀਆਂ ਗੁੱਤਾਂ ਉਹਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਲਮੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਹਲਕੀ- ਹਲਕੀ ਉੱਤਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹੀ ਸਨ- ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ।

"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਸਾਂ, ਮੀਤ੍ਰਿਆ- ਤੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣੇ ਸਨ।"

“ਹਾਂ।”

''ਤੇ ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਕਤ ਏ, ਤਾਂ ਰਤਾ ਕੁ ਬਹਿ ਜਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੋਲ ਕਰਨੀ ਏਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਲੈਣੀ ਏਂ।"

"ਚੰਗਾ - ਮੈਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਦਾ।"

"ਗੋਲ ਇੰਜ ਏ ਕਿ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਤੇ ਭਾਈਆ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਾਨਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਭੇਜਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਨੇ। ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਚਾਚੀ ਏ, ਜਿਹੜੀ ਚਿਗਾਨੇਸਤੀ ਦੇ ਗਿਰਜੇ ਵਿੱਚ ਚਾਲ੍ਹੀ ਜਾਂ ਪੰਜਾਹ ਵਰ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸਾਧਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਭੈਣ ਤੇ ਭਾਈਆ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਮੇਰਾ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣਾ ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਹੋਏਗਾ।"

"ਪਰ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕਾਨਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹਦੇ ਨੇ ?" ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹੋਰਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂ ਸਕੇ ?"

"ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਹੱਕ ਏ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਤੇ ਭਾਈਆ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹਦੇ ਕਿ ਵਿਰਸੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਗੀਰ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਈ ਏ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗ ਜਾਏ। ਪੈਸੇ ਤੋਂ ਬਿਨ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਕਾਨਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉਹਨਾ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਏਗੀ ।"

"ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੱਸ ਰਹੀ ਏ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਏਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।"

ਨਾਸਤਾਸੀਆ ਦੀਆਂ ਗੋਲ੍ਹਾਂ ਅਚਾਨਕ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹਨੇ ਦੂਰ ਸਾਰੇ ਰੋਕਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਏ," ਉਹਨੇ ਜਿਵੇਂ ਲਫ਼ਜ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੱਢਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਏ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਵੇਤਾ, ਕਸਟਮ ਅਫਸਰ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਏ..ਸੋ ਜਿੱਧਰ ਦੀ ਮੈਂ ਹੋਵਾਂ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਕਾਨਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲਾ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਏ..."

ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਉਹਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਉਹਦਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਵੇਤਾ ਬਾਰੇ ਕਿੰਨ੍ਹੇ ਕਿਹਾ ਏ?"

"ਸਾਰੇ ਇਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਨੇ..."